Hâlâ gergindim.
Dün akşamdan kalma bir sinir, bir yorgunluk vardı üstümde. Furkan’a 48 saat aynı soruyu anlatmak insanın ruhundan bir parça koparıyordu resmen.
Derse geçtik. Matematikti yine.
Hoca sınıfa girer girmez,
— Herkes bireysel çözecek, konuşmak yok.
dedi ve tahtaya 12. sınıf seviyesinde uzun bir denklem yazdı.
Defterimi açtım, kalemi elime aldım.
Tam odaklanmışken arkamdan Furkan’ın sesi geldi.
Furkan:
— Bu çok zor ya… kafam yandı.
Yavaşça döndüm.
— Furkan lütfen bana sorma. Soracaksan Emirhan’a sor. Bana en son sorduğunda ben kafayı yemiştim, tekrar yaşamak istemiyorum.
Furkan bir an sustu, sonra Emirhan’a döndü.
— “Emirhan…”
Ben tekrar önüme döndüm.
Aradan birkaç dakika geçti.
Çözümümün sonuna yaklaşmıştım ki yanımdan Ege’nin sesi geldi.
Ege:
— Yanlış çözmüşsün. O denklem öyle çözülmez.
Başımı kaldırdım.
— Yanlış değil. İkinci dereceden denklem, diskriminanttan gidiyorsun.
Ege alaycı bir gülümsemeyle:
— 12. sınıfız Cemre, hâlâ böyle mi çözüyorsun?
— 12. sınıfız diye işlem sırası değişmiyor Ege.
Sesler yükselmeye başladı.
Tam o anda arkadan bir bakış hissettim.
Göktuğ… resmen beni süzüyordu.
Bunu fark eden Eftel anında döndü:
— Ne bakıyon lan? Seni gidi gerizekâlı.
Sınıfta birkaç kişi gülmemek için kendini zor tuttu, Göktuğ önüne döndü.
Ben tekrar Ege’ye baktım:
— Bak, çözüm burada. Önce eşitliği sıfıra getiriyorsun, sonra kökleri buluyorsun.
Tam o sırada hoca sıraların arasından dolaşmaya başladı.
Defterime baktı, durdu.
— Bu çözüm doğru. Tebrik ederim.
Ege’nin sesi kesildi.
Ben kalemi masaya bıraktım.
Bir şey demedim.
Ama arkadan Adem eğildi, hoca başka tarafa bakarken Ege’ye doğru küçük bir hareket yaptı:
— Kapa çeneni.
Ege sinirle önüne döndü.
Derin bir nefes aldım.
Gerginliğim biraz olsun azalmıştı.
Bazen doğru olmak yetiyordu…
Bazen de arkanda duran insanlar.