Gözlerimi açtığımda odadaki ışık hafif solgundu. Kolumda serum vardı, vücudum hâlâ ağır, nefesim düzensizdi. Başucumda Furkan oturuyordu; gözlerinde endişe ve hafif bir rahatlama karışımı vardı.
— Cemre… iyi misin?
Furkan sesi yumuşak ama ciddi bir endişe taşıyordu.
— Sanırım… evet…
Nefesim hâlâ düzensizdi ama konuşabiliyordum.
O sırada kapı açıldı ve Eftel, Emirhan ve Adem içeri girdi. Eftel yüzü endişeli, gözleri yaşlı, Emirhan sessiz ama dikkatli, Adem ise hâlâ ameliyat sonrası solgundu ama biraz rahatlamış gibiydi.
— Nasılsın Cemre?
Eftel yana eğildi, hafifçe omzuma dokundu, saçımı düzeltti.
— İyiyim… sanırım…
Nefesim hâlâ kesik kesikti ama kelimeler çıkıyordu.
Ben Ahmet’in yanına gitmek istiyordum. Kalbim hızlı hızlı çarpıyor, ellerim titriyordu.
— Onun yanına gitmek istiyorum.
Sesim titrek ama kararlıydı.
— Şimdi olmaz, çok yeni ameliyattan çıktı.
Adem gözlerimi kısarak cevap verdi.
— Ama gitmem lazım, izin verin. Ona bir şey söylemem gerekiyor.
— Hayır, sakin ol.
Emirhan dur dedi.
Israr ettim. Dudaklarımı ısırdım.
— Lütfen… izin verin.
Eftel derin bir nefes aldı ve doktoru aradı. Kısa bir bekleyişten sonra izin geldi.
— Tamam, gidebilirsin ama çok dikkatli ol.
Furkan koluma destek oldu, Eftel ve Emirhan yanımda yürüdü.
Koridoru ağır adımlarla geçip yoğun bakıma vardım. Ahmet yatakta baygın yatıyordu. Gözleri kapalı, nefes almak için makinelere bağlıydı. Yana yaklaştım, ellerini tuttum, soğuk ellerini hissettim. Kalbim deli gibi atıyordu.
— Ahmet… sana bir şey söylemek istiyorum.
O hâlâ baygındı, cevap veremiyordu. Ama ben hissettiğim her şeyi söylemek zorundaydım.
— İlk tanıştığımız zamanı hatırlıyor musun? Ben o günden beri… hoşlandım. İlk gördüğümde, Youtube’da facecam videolarında ve yapılan editlerden… aşık oldum sana.
Bir süre sessizlik oldu. Ahmet hâlâ baygındı, ama göz kapaklarının hafif titremesi, nefesinin düzenlenişi bana bir şekilde karşılık veriyormuş gibi geliyordu. Kalbim hızlı çarpıyor, ellerim hâlâ onun ellerindeydi.
O an odadaki sessizlik içinde, sadece ben ve Ahmet’in varlığı vardı. Eftel, Emirhan ve Adem sessizce bekliyor, Furkan başucumda hafifçe gülümsüyordu.
İlk itirafımı yapmıştım. Hâlâ baygın olsa da, kalbimin hissettiği sıcaklık bana bir cevap veriyormuş gibi geldi.