Teneffüs zili çalar çalmaz kantine doğru yürümeye başladık.
Koridor kalabalıktı ama biz zaten beş kişi yan yana yürüyünce herkes yol açıyordu.
Tam köşeye dönerken yine aynı ikili karşımıza çıktı.
Şahin ve Doğan.
Duvara yaslanmış, sanki bizi bekliyormuş gibi gözlerini üzerimize dikmişlerdi.
Furkan homurdandı:
— Bak yine pusuya yatmışlar.
Eftel kaşlarını çattı:
— Cidden bela ya bunlar.
Yaklaştığımızda Şahin önümüze doğru bir adım attı.
Bakışlarında tanıdık olmayan ama fazlasıyla tehlikeli bir ifade vardı.
Şahin:
— Selam gençler.
Doğan yanına gelip sırıttı.
Tam o sırada Eftel öne çıktı:
— Siz bizi çok tanıyormuş gibi davranıyorsunuz. Sebep?
Şahin’in dudakları yukarı kıvrıldı.
— Çünkü tanıyoruz.
Doğan eliyle saçını geriye itti.
— Biz Ege, Göktuğ ve Emir’in arkadaşlarıyız.
Bir anda içimizden bir şeyler çekildi sanki.
Benim göğsüm sıkıştı, Ahmet’in yüzü buz kesti, Adem’in çenesi kilitlendi.
Emirhan:
— Demek mevzu bu yüzden.
Ben:
— Ne istiyorsunuz?
Doğan benim yüzüme bakarak, ciddiyetten uzak ama bir o kadar rahatsız edici bir sesle konuştu:
— Az daha ölüyormuşsunuz ya… Ahmet’le birlikte.
Duyduk hepsini.
Ahmet’in gözleri bir anda karardı.
Benim ise gözlerim dolmaya başladı; nefesim bile düzensizleşti.
Eftel hemen koluma dokundu.
— Cemre… sakin ol, tamam.
Doğan devam etti:
— Yoğun bakım falan… bayağı olaylıymış.
Sizin yüzünüzden diyorlar.
O an, Ahmet’in sabrı tamamen bitti.
Bir anda Doğan’ın yakasından tutup duvara çarptı.
Koridorun sesi bir anlığına kesildi.
Ahmet, dişlerini sıkarak neredeyse tısladı:
— Olum bak!
Doktora, sevgilime ve arkadaşlarıma söz verdim…
Yaram geçene kadar kavga etmeyeceğim diye.
Ama sen daha fazla kaşınmaya devam edersen…
yoğun bakımda çektiğim acının on katını çektiririm sana.
Duydun mu beni!?
Doğan’ın yüzündeki sırıtma silindi.
Şahin bile istemsizce geriye çekildi.
Furkan Ahmet’in omzuna dokundu:
— Bırak kanka… değmez.
Adem öne geçti:
— Biz bitti deyince biter.
Size değil, bize bağlı.
Emirhan gözlerini daralttı:
— Abarttınız artık. Eğer bir daha Cemre’ye ya da Eftel’e laf atarsanız… çok yanlış bir kapıyı çalmış olursunuz.
Ahmet Doğan’ı bıraktı ama gözleri hâlâ alev alevdi.
Şahin dudaklarını ısırarak konuştu:
— Siz… siz kendinizi çok güçlü sanıyorsunuz.
Furkan:
— Sanmıyoruz. Biliyoruz.
Tam döneceklerdi ki, Doğan geriye döndü.
Yüzünde uğursuz bir gülümsemeyle:
Doğan:
— Merak etmeyin… kara belalarınız geri dönecek.
Topluca alt edeceğiz sizi.
Hepinizi.
Koridor buz gibi oldu.
Ben istemsizce geri adım attım ama Eftel kolumu tutup beni çekti.
— Boş ver Cemre, biz varız. Sana kimse dokunamaz.
Ahmet bana baktı, sesi derin bir kararlılıkla çıktı:
— Kimse size bir şey yapamayacak.
Bundan sonra değil.
Ve biliyordum…
Bu mesele burada bitmemişti.
Ama bu kez yalnız değildim.
Bu kez hepimiz bir aradaydık.