Furkan’ın anlatımıyla
Cemre ve Ahmet odadan birlikte çıkınca içimde bir boşluk kaldı.
Kapı kapandığı an anladım.
Bu sefer gerçekten sıçmıştım.
Kimse konuşmadı.
Ama herkes bana kızgındı.
Ahmet’in yokluğu bile yetmişti.
Adem başını eğmişti.
Emirhan kollarını kavuşturmuştu.
Eftel ise bana bakıyordu.
Ve bakışı hiç yumuşak değildi.
“Ben ortamı yumuşatmak için söyledim,” dedim sonunda.
Sesim savunmaya kaçtı.
“Yanlış olduğunu biliyorum ama niyetim kötü değildi.”
“Biliyoruz,” dedi Emirhan.
“Ama sonuç değişmiyor.”
Eftel derin bir nefes aldı.
“Benim meselem espri değil,” dedi.
“Cemre için hassas bir konu bu.”
Yutkundum.
“Farkındayım,” dedim.
“Sonradan fark ettim.”
“Geç oldu,” dedi Adem kısa bir sesle.
Sessizlik yine çöktü.
O sırada kapı açıldı.
Cemre ve Ahmet birlikte girdiler.
Yan yanaydılar.
Ama bu sefer daha sakindiler.
Cemre’nin yüzü hâlâ yorgundu ama toparlanmıştı.
Ayağa kalktım.
“Cemre,” dedim.
Herkes sustu.
“Özür dilerim.”
Kelime boğazımdan zor çıktı ama gerçekti.
“Espri olsun diye söyledim ama seni kırdığımı anladım.”
Bir an durdum.
“Bir daha olmaz.”
Cemre bana baktı.
Uzun bir an.
Sonra başını hafifçe salladı.
“Tamam,” dedi.
O tek kelime, odadaki havayı az da olsa yumuşattı.
Ahmet derin bir nefes verdi.
Eftel yatağa biraz daha yaslandı.
Tam o sırada kapı tekrar açıldı.
Damla.
Üstü başı aceleyle gelmiş gibiydi.
Gözleri odayı taradı ve direkt bana geldi.
Hiç tereddüt etmeden yanıma geldi.
“Buradaymışsın,” dedi.
Yanağımdan öptü.
“Geçmiş olsun.”
O an odadaki herkesin bakışı aynı noktada kilitlendi.
Eftel kaşlarını kaldırdı.
“Bir saniye,” dedi.
“Bu da neydi?”
Damla bana baktı, sonra Eftel’e döndü.
“Biz bir süredir beraberiz,” dedi gülümseyerek.
Oda bir an sessizleşti.
Sonra Eftel’in dudağının kenarı kıpırdadı.
“Demek,” dedi,
“o yüzden bu ara daha az saçmalıyorsun.”
“Daha az,” dedim.
“Tamamen değil.”
Bu sefer gülüşler daha hafifti.
Kimseye batmadı.
Ve ilk kez,
yanlış bir cümlenin ardından
doğru bir yere gelmiş gibiydik.