(Göktuğ'un anlatımıyla)
Bazı sesler vardır. Duymaman mümkün değildir. Kapıyı kapatıp merdivenlerden inerken oldu. Sesler dışarıdan geliyordu. Tanıdıktı. Fazla tanıdık. Cemre’nin sesi. Eftel’in sessiz ama sert tonu. Bir an durdum. Sonra refleksle geri dönüp eve koştum. Mutfağa girdiğimde Ege’yle Emir hâlâ konuşuyordu.
“Az önce dışarıda Cemre’yle Eftel’i duydum,” dedim.
İkisi birden bana döndü.
“Ne?” dedi Ege.
“Ciddi misin?”
Başımı salladım.
“Evet. Tartışıyorlardı,” dedim.
“Büyük kavga değil ama… seslerinden belliydi.”
Emir kaşlarını kaldırdı.
“Onlar mı tartışıyordu?” dedi.
“İnanmam.”
“Ben de,” dedim.
“Ama olmuş işte. Hafif bir çatlak.”
Ege kollarını kavuşturdu.
“Bence büyümez,” dedi.
“Bunlar beş on dakikaya barışır.”
Emir güldü.
“Kesin,” dedi.
“Cemre dayanamaz. Eftel de.”
Haklıydılar. Onlarınkisi kopma değil, çarpma. Birbirlerine çarpıp yön değiştirme hali.
“Planı yarın yapalım,” dedim.
“Bugün kafaları dolu.”
Ege başını salladı.
“Yarın daha net olur.”
Dışarıdan ses gelmiyordu artık. Tartışma bitmişti. Sessizlik çökmüştü. Ama bu kötü bir sessizlik değildi. Biliyordum. Aynı evde yaşayanlar tartışır. Ama bazıları, aynı evde barışır. Plan yarına kaldı. Onlarınki bu geceye.