Aşk-ı Miras

Göz yaşlarına artık hükmü geçmiyordu genç kadının . Kaç saattir bu odada ağlıyordu onu da bilmiyordu . Tek bildiği herkesten herşeyden nefret ettiğiydi . Bir an gözü odasının içinde gezindi. Oda her ne kadar beyazlarla kaplı olsa da boğuyordu onu . Nefes alamıyordu bu odada . Oysa ne hayallerle dizmişti çeyizini  her bir köşesine . Ama olmamıştı . Kader daha kavuşamadan koparmıştı onları birbirinden . Ve öyle iğrenç birşeyle sınıyordu ki her gün ölmek için dua ediyordu genç kadın . Ölüp sevdiğine kavuşmak için duâcıydı yârâdânâ. Sanki beyni ona oyun oynuyormuş gibi saatlerdir aynı cümleyi tekrarlıyıp duruyordu "Yiğit Ağa yarından tez yok Yezda gelini nikahına alacak " Sol gözünden düşen bir damla yaş elindeki fotoğrafın üstüne düştü genç kızın . Sevdiği , yari , Berzanıyla çekilmiş fotoğrafın üstüne . Gözünden akan yaşı hırsla elinin tersiyle silerek konuştu Yezda " Affet beni Berzanım. Ben böyle olsun istemedim . Yemin ederim istemedim affet "