1. Bölüm
"Yabancı"
Hava kararmak üzereydi güneş batımını yansımasını izliyordum ki annemin seslenmesine kadar
-"Ezgi! Kızım gel hadi sofra hazır baban gelir birazdan."
Derin bir nefes aldım.
-"Yemek yemeyeceğim anne." diye karşılık verdim gün batımını izlemeye devam ettim. Bu aralar içimde bir sıkıntı vardı neden bilmiyorum ama her an geçmişten birisi çıkıp gelecekmiş gibi. Pencereye yaklaştım aşağıya baktığımda tanıdık bir yüz. Daha dikkatli baktığımda tanıdım kim olduğunu anlayınca nefesim kesildi ellerimin titrediğini hissettim.
Bu kişi erendi...
Yıllar önce
Mahallede herkes kendince oyunlar oynuyordu bende bir ağacın arkasına saklanmış erenj bekliyordum. İlerden erenin geldiğini görünce yüzümde büyük bir gülümseme belirdi. Eren benim gülümsememi görünce adımlarını hızlandırdı yanıma geldince onun boynuna sarıldım Eren:- "dur kız boğacaksın beni" dedi eğlenir bir sesle hemen karşılık verdim
-"Ama napim özledim seni"
Eren:"Allah Allah özledin mi hemen daha dün geldim ya" sarılmayı bitirdik onun gözlerine baktım
-"özledim napim elimde değil ki... Hem ben sana başka birşey soylicem"
Eren kaşlarını çattı gözlerimin içine daha derin baktı.
Eren:"birşey mi oldu noldu söyle" gözlerindeki endişe ve merakı görebiliyordum bakışlarımı kaçırdım. Onun ellerini tuttum
-"babam... Babamın tayini çıkmış İstanbul'a"
Erenin gözleri büyüdü ve bir anda bana sarıldığını hissettim. Sanki bırakırsa kaybolacakmışım gibi sarıldı, bırakmak istemiyormuş gibi sarıldı.
Eren geri çekildi yüzümü ellerinin arasına aldı
Eren:"İstanbul çok uzak be gülüm ben sensiz yapamam"
Gözlerim doldu ağlamamaya çalıştım-"sanki ben sensiz yaparım aptal ama elimde değil ki"
Eren başını eğdi ellerini yüzümden yavaşça indirdi.
Eren:"geri gelir misin" bakışlarımı kaçırdım
-"bilmiyorum"
Eren:"sen gelemezsen ben gelirim nerde olursan ol bulurum seni"
Bugün
Bakışlarımı aşağıdan ayıramıyordum ki kapı açılma sesini duyana kadar hemen arkamı döndüğümde annemle göz göze geldim
Annem:"napıyorsun orda kızım gelsene yemeğe"
Derin bir nefes aldım bakışlarım arada pencereye gidiyordu
-"yemek istemiyorum demiştim anne"
Annem:"yok öyle yemem felan gel bekliyoruz seni aşağıda" diyip odadan çıktı.
Pencereyi yavaşça kapattım. Zihnimdeki sesleri susturamıyordum.
Gerçekten beni bulmuş muydu?
Yoksa bu tesadüf mü?
