Zorbamıza Zorbalanacak Bir Kız Çıktı
Bölüm 3: İnkar Edilen Duygular
Ertesi gün okulda hava garipti.
Derin koridora adımını attığı anda her zamanki sesler vardı ama bu kez bir şey farklıydı. Sanki herkes ona biraz daha dikkat ediyordu.
İpek hemen yanına koştu.
— DERİN!
— Bağırma.
— Bağırırım.
— Neden?
İpek gözlerini kısarak etrafa baktı.
— Çünkü “Selin meselesi” patladı.
Derin durdu.
— Hangi mesele?
— Hani Aras’ın kuzeni var ya—
— Kuzeni mi?!
İpek sırıttı.
— Evet. Ama mesele o değil.
— Ne o zaman?
İpek eğilip fısıldadı.
— Millet seni Aras’ı kıskanırken yakaladı.
Derin’in gözleri büyüdü.
— BEN KISKANMADIM!
Tam o sırada koridordan bir kahkaha sesi geldi.
Aras.
Duymuştu.
Tabii ki duymuştu.
⸻
Aras her zamanki gibi arkadaşlarıyla yürüyordu ama bu kez yüzünde farklı bir ifade vardı.
Daha eğlenceli.
Daha rahat.
Derin’i görünce özellikle yavaşladı.
— Günaydın.
— Gün aydın değil.
— Neden?
— Çünkü sen varsın.
Aras güldü.
— Sert başladık yine.
Derin onu geçmeye çalıştı ama Aras önüne geçti.
— Bugün proje var.
— Biliyorum.
— Hazır mısın?
— Hayır.
— Ben de.
— Neden?
— Çünkü seninle çalışmak zor.
Derin kaşlarını kaldırdı.
— Ben mi zorum?
— Evet.
— Sen hiç aynaya bakıyor musun?
Aras bir an sustu.
Sonra güldü.
— Çok konuşuyorsun.
— Sen daha çok konuşuyorsun.
— Ben yakışıklıyım, benim hakkım.
Derin göz devirdi.
— Bu nasıl bir mantık?
— Aras mantığı.
⸻
Kütüphane yine sessizdi.
Ama bu kez sessizlik farklıydı.
İkisi de daha çok konuşuyordu ama kavga etmeden.
Derin bilgisayara bakarken Aras bir anda sandalyesini yaklaştırdı.
— Şunu yanlış yazdın.
— Hayır.
— Evet.
— Hayır.
— Bak.
Aras elini uzatıp ekranı gösterdi.
Parmakları çok yakındı.
Derin farkında olmadan biraz geri çekildi.
Aras bunu fark etti.
Ve hafifçe güldü.
— Rahat ol, ısırmıyorum.
— Emin misin?
— Çoğu zaman.
Derin istemsizce güldü.
Sonra hemen ciddileşti.
— Çalış.
— Çalışıyorum zaten.
— Bu konuşmak değil.
— Bu yardım.
— Bu boş konuşma.
— Bu eğlence.
Derin başını salladı.
— Sen nasıl bu kadar rahatsın?
Aras omuz silkti.
— Sen de rahatsın aslında.
— Değilim.
— Öylesin.
— Hayır.
— Evet.
— SUS.
Aras kahkaha attı.
Ve o an…
Derin de güldü.
Küçük bir gülümseme.
Ama gerçekti.
İkisi de bunu fark etti.
Ve ikisi de hemen fark etmemiş gibi yaptı.
⸻
Okul çıkışında İpek kapıda bekliyordu.
Derin’i görünce hemen yanına koştu.
— Nasıldı?
— Ne?
— ARAS!
— Çalıştık sadece.
İpek gözlerini kıstı.
— Sadece mi?
— Sadece.
— Hıh.
İpek arkasını döndü.
— Ben sana inanmıyorum.
— İnansan da inanmasan da—
Derin cümlesini bitiremedi.
Çünkü Aras arkadan gelmişti.
— Derin.
Derin döndü.
— Ne?
Aras birkaç saniye ona baktı.
Normalden daha uzun.
Sonra omuz silkti.
— Yarın yine kütüphane?
Derin duraksadı.
— Olabilir.
Aras gülümsedi.
— Tamam.
Ve gitti.
İpek hemen patladı.
— OLUR MU BÖYLE ŞEY?!
— Ne oldu?
— “Olabilir” dedi!
— Evet?
— O BİR RANDEVU!
— İpek!
— Bu bir randevu!
Derin hiçbir şey demedi.
Ama yüzü hafif kızarmıştı.
⸻
O gece Aras telefonuna baktı.
Derin’den bir mesaj yoktu.
Ama o yine de yazdı.
Aras:
“Bugün sen de güldün.”
Bir süre cevap gelmedi.
Sonra ekran ışığı yandı.
Derin:
“Yanlışlıkla oldu.”
Aras gülümsedi.
Aras:
“Tabii.”
Derin yazıyı görüldü yaptı.
Ama bu kez cevap vermedi.
Aras telefonu kapattı.
Tavana baktı.
Ve kendi kendine mırıldandı:
— Bu iş hiç kolay olmayacak.
Ama hiç de sıkıcı değildi. 🤍📚✨