Eve geç saatlerde dönmüştük. Babam koltukta sızmıştı, annem bana sert bir bakış attı ve babamın yanına gittim.
O pis kokuya burnum dayanamıyordu. Babama sessizce "Baba baba" diye sesledim, uyanmayınca hafif dürtmek zorunda kaldım. Gözlerini araladı saçıma hafifçe dokundu. İrkildim. Babamın bu davranışları beni korkutuyodu. Normalde bana sürekli bağırır ya da şiddet uygulardı.
Bu günkü gibi iki hafta önce uyandırsaydım eminim ki canım yanardı. Babam için yaptıkları anormaldi.
Annemin parayı benim çekmeceme koyduğunu gördüm, babamın benim odama girmeyeceğini düşünüyordu. Annem bana dönerek "Hele bir daha babana söyle, sokaktaki köpeklerle beraber uyursun." dedi zaten söylememiştim ama o söylediğimi düşünüyordu.
Annemde odasına gitti. Benim ödevim vardı. Saatlerce ödev yaptım, ödevimi yaparken uyuya kalmışım.
Sabah uyandığımda kalan ödevimi yaptım. Babam televizyonun önünde oturmuş haber izliyordu. Belli ki parayı bulamamıştı. Annem sofrayı koymuş babamla yemişlerdi.
Bende odamda üstümü giyinip odamdan çıktım. Bana annem sofrayı kaldırmamı söyleyip evden çıktı. Babamla baş başa kalmıştık.
Babamla hiç vakit geçirmemiştim, garipti. Sofrayı kaldırmak için babamın yanına gittiğimde babam kolumdan tuttu çok sıkıyordu bişey demeden doğrudan yüzüne baktım. Banabağırımaya başladı "PARA NERDE PARA NERDE!!" dedi. Her "Bilmiyorum" dediğimde kolumu daha çok sıkarak sesini yükseltiyordu. Babam bağımlıydı ve bağımlılığı ona herşeyi yaptırıyordu "Sana son kez söylüyorum" dediğinde yapabilecekleri aklıma geldi.
Korkuyodum ama korktuğumu belli etmemeye çalışıyordum çaresizce elimle odamı gösterdim. "Çekmecede" dediğimde kolumu bıraktı, odama doğru hızlı adımlarla yürüdü ve "HANGİSİNDE HANGİSİNDE!!" diye bağrıyodu elimle gösterdim. "Onda" dedim babam çekmeceyi açtı içindeki herşeyi dışarı atmaya başladı. Çekmecede olmadığını fark ettim. Eğer çekmecede olsaydı şimdiye bulmuş olurdu hızlıca odama daldım. Çantamı aldım ve koşmaya başladım arkama bakmıyordum babamın bağırma sesi geliyordu. Dursam sanki beni yakalayacaktı.
Annem bana güvenmemişti bana güvenmemesi beni üzmüştü, ama galiba bana güvenmemekle doğru yapmıştı. Baya koştuktan sonra nefes nefese bir şekilde kaldırım kenarına oturdum.
Belli bir süre soluklandım. Okula gidecektim gidecek başka yer yoktu. Okulluma doğru yürüdüm babam beni öldürecekti annem ise söyledim diye evden atacaktı.
Öldükten sonra evden atılmanın bi anlamı yoktu. Okuldan sonra düşünürüm dedim sonra aklıma Rehber Hocası geldi, o bir şeyler yapabilirdi. Belki sıramdan o gün bir çok kez kalktım.
Çok çaresiz hissediyordum. Rehber Hocasının kapısını çaldım hiç bir ses gelmedi. Bende kapıyı açmayı denedim, kilitliydi. Müdür Yardımcısı beni gördü ve "Mustafa Bey hasta olduğu için gelemedi. Çok telaşlı görünüyorsun çok önemliyse yardımcı olabilirim."dedi.
Müdür yardımcısı Aslı hanım tatlı bir kadındı. Ona anlatabilirdim ama istemedim, nedenini bilmiyorum belkide korkutuğum içindir. "Yok önemli değil." diyerek cevap verdim. 'Nasıl önemli değil canımı zor kurtardım' Müdür Yardımcısı arkasını dönüp giderken onu izledim. Bir an 'konuşalım' demek istedim ama yapamadım. Sınıfıma gittim, sırama oturdum.
Geri kalan derslerde ve tenefüslerde sıramdan hiç kalkamadım çok çaresizdim. Son zilin çalmasını istemezdim şimdi hiç istemiyordum keşke zamanı durdurabilsem ama o zil çaldı ve evden başka gideceğim yerim yoktu.
Babamın evde olmamasını umarak evime doğru yürüdüm. Eve geldiğimde kapı açıktı, kapıyı araladım. İçeri girdim. Heryer dağılmıştı, televizyon düşmüş param parçaydı, sandalyeler parçalanmış, yastıklar oraya buraya atılmış, annemin kurusun diye astığı çamaşırlar heryerde, sabah annemin kaldırmamı istediği kahvaltılıklar fırlatılmış, tabaklar kırılmış, kahvaltılıklar yerlere dökülmüştü heryer berbattı.
Babam yapmıştı sinir kırızı geçirmişti. Bağımlılığı ona bunu yaptırmıştı. Annemi gördüm. Oturmuştu. Duvarın kenarında ağlıyodu. Anneme acımıştım. Dönüp bana baktı. Dudağı patlamış, gözü mosmor şişmiş bir şekildeydi. Mutfağa gittim ve bir buz aldım. Anneme doğru yaklaştım, "Yaklaşma" dedi. "Uzak dur, ben canımı zor kurtardım sen, okul peşindesin." Ben ne yapabilirdim babamı durduramazdım. Sorun okula gitmemdi. Annemin yanına buzu bıraktım, bir şey demeden oradan uzaklaştım ve odama gittim.
Babam evde değildi çok belliydi. Odamın her yeri dağılmıştı. Yavaş yavaş topladım. O gün çok sessizdi, midem kazınıyodu. Açlıktan ölecektim sanki.
Mutfağa gittim; dolabı açtım, iki domates, bir peynir birazda yumurtadan başka bişey yoktu. Yarım ekmek vardı. Annem, dolaptakileri yersem kızabilirdi, o yüzden ekmeği yedim küçük parçalar bölüp ağzıma atım.
O sessizliğin içinde camdan gökyüzüne yıldızlara baktım, umutsuzluğa kapılmayacağım hakkında kendime söz verdim. Bir gün bütün herşeyin biteceği, bu evden çıkıp özgür olacağımın hayaliyle, oturduğum yerden dışarıyı izledim.
•
•
•
•
•
•
•
Uzun bir aradan sonra merhaba. Umarım beğenmişsinizdir. Kitaba eklemek istediğiniz herhangi bir şey varsa yoruma yazmanızı rica ederim. Sizlerden istediğim bir şey var kitapta beğendiğiniz yerleri beğenmediğiniz yerleri yazar mısınız?
Beğendiğim yer👍:
Beğenmediğim yer👎:
Eklemek istediğim metinler :