Güzel rüyalardan biri "Melisa Melisa Melisa kalk artık okula geç kalıyosun" taki annemin sesi olduğunu anlayana kadar herşey çok güzeldi.
Yine o lanet günlerde birine uyanıyordum. Yatağımdan kalktım. Babam yoktu her zamanki gibi, sabah babamın yüzünü görmezdim, annem yemeğini ye sonra okuluna git dedi. Kendisi ev temizliğine gitmek için hazırlanıyodu, okumamı ne annem istiyodu ne babam,neymiş kadın dediğin erkeğe hizmet edecekmiş, "yemek ya da temizlik yapmayı öğren yakında bu evde olmayacaksın" derdi.
Umarım beni evlendirmeyi düşünmüyorlardır. Daha 13 yaşındayım her bunu dediğinde aklıma sorular gelirdi "kiminle", "ne zaman" gibi kendime soruyorum. Sofraya oturdum. Güzelce yemeğimi yedim en azından karnımı doyurdum. Annem evden çıktı, bende sofrayı topladım.
Annem ne kadar para kazansada, hacrayamazdı genelde babam ya zorla ya da annemin parayı sakladığı yerden sessizce alırdı.
Çantamı hazırlayıp evden çıktım. Havalar soğuktu yani kıştaydık üşüsemde seviyordum kışı, kolumdaki morlukları saklamak daha kolaydı, uzun kollu giydiğim için okulda pek bişey yapmıyordum, içime kapanıktım, nadiren parmak kaldırırdım, arkadaşım yoktu, sıramda bütün gün otururdum; çantamda bir kalem, bir silgi, bir kalem traş vardı diğerleri gibi çeşitli kalemlerim yoktu ya da derse göre defterlerim. Çok özeniyordum onlara ama yapacak bişey yoktu, annem bana harçlık vermiyordu istesede veremezdi, zaten evin ihtiyacına yetmiyodu, babamada yetmiyordu. Babam çalışmıyodu, derslerim de pek iyi değildi ama okulu seviyordum bir an bile olsa beni o evden uzaklaştırıyodu çıkış zili çaldı okuldan çıktım. Eve gitiğimde annem, kazandığı parayı koltuğun altına koyuyordu. Gece saat 3 civarı kapının zili çaldı, babam içeri adımını attı. Leş gibi sigara, alkol kokuyodu adım atmakta zorlanıyodu, annem babamın koluna girdi onu odasına götürdü, ışıklar kapanınca kafamı yastığa koydum ve gözlerimi kapatım.
Sabah olunca annem odama daldı ve saçımdan tutu "SEN Mİ SÖYLEDİN ,SEN Mİ SÖYLEDİN!!"diye bağrıyodu hiçbir şeyden haberim yoktu "Ne- neyi söyledim" diyince saçımı daha çok çekerek "BİLMEMEZLİKTEN GELİRSİN HE BU ODADAN ÇIKMIYORSUN!!" diyip saçımı bırakıp kapıya yöneldi, kapıyı sertçe kapatı ve kilitledi. Yüksek sesle "BUGÜN NE OKULA NE DE DIŞARI ÇIKABİLİRSİN" dedi anneme kapıyı açması için yalvardım ama nafile, yatağımın kenarına oturdum gözlerim doldu kapı sesi geldi annem evden çıkmıştı. Buradan çıkmamın imkanı yoktu, ümitsizliğe kapılmıştım, dışarıdan kuşların sesleri geliyordu cama baktım, gözlerimi sildim bir çıkış vardı camdan atlaya bilirdim. Camı açtım yüksekti belki ama imkansız değildi, bahtaniyelerimi ve yastığımı camdan aşağa attım (azda olsa düşüşümü yavaşlatcaklardı) çantamıda attım sıra bana gelmişti aşağı baktım o an anladım yükseklik korkum varmış ellerimle gözlerimi kapattım ve kendimi aşağı bıraktım.
Her yerim ağrıyodu en azından bir yerimde bir şey yoktu çantamı aldım okulluma doğru yürüyordum ki annem orda biriyle konuşuyodu hemen geri döndüm ve arka sokaktan dolandım okulu görüyodum. Ne kadar koşsamda yetişemedim, hoca çoktan girmişti. Kapıyı çaldım ve içeri girdim hoca sakin bir ses tonuyla dışarı çıkamamı söyledi bende ilk iki dersimi dışarda kapının önünde geçirdim.
Diğer öğrenciler olsaydı velileri ortalığı ayağa kaldırırlardı ama benim velilerim zaten okula gitmemi istemiyolar, okuldaki olaylarında pek umurlarında olcağını sanmıyorum zaten, iki dersin sonunda hoca sınıftan çıktı ve gözünden düştüğümü söyledi, başımdan geçenleri bi bilse geç kalmama hak verirdi eminim ama olanları hocaya anlatamazdım.