Arsal malikanesine gelen tüm Arsal’lar toplanmıştı. Arsal’ların en büyüğü -dedem-konuşmaya başladı.
“Herkes burada olduğuna göre artık söyleyelim. Şu an çok önemli bir zaman diliminin başındayız. Hiç bir zaman düşmansız kalmadık. Fakat bu zamanda düşmanlarımız daha çoğaldı. Onlara karşı gelmekte zorlanıyoruz hepinizi bir araya topladım sebebi ise hepinize görevler vericez, hepsini hallediceksiniz. Düşmanlarımızdan başlaya biliriz bence değil mi canım torunlarım?”
“Tabiki dedecim sen ne dersen yaparız.” dedi, Mavi. Haklıydı. Dedem ne derse bizim için o çok önemliydi. Ne derse yapmalıydık.
Hep birlikte ne denildiyse! Hep beraber Arsal’lar olarak her şeyi yapardık.
-6 saat sonra (saat 16:45)
Atış yapmaya gelmiştik. Ada, Işıl, Işık ve ben. Atış yapmak için tam kendimi hazırladım aklıma Biraderadlı şarkı geldi. Bende sesli söyledim. Sebebi ise atış yaparken hep bunu söylüyordum ama bunu sadece kendi mekanımızda yapardım.
“Birimiz tabanca, birimiz kurşun!” hedef vuruldu cam kırıldı.
“Birimiz masumuz, birimiz suçlu!” hedef vuruldu cam kırıldı.
“Dirimiz sorun, ölümüz kuşku!” hedef vuruldu cam kırıldı.
“Onlar için hâlâ yaşlı bi’kurduz!” hedef vuruldu cam kırıldı.
“İki dost,iki deli kurşun gibiyiz hâlen!” hedef vuruldu cam kırıldı.
Hep birlikte atış yapmayı sonlandırdık. Aynı anda söyleyip aynı anda vurunca farklı hissediyordum. Çok değişik bir hisse yol açıyor benim için.
-4 saat sonra(20:45)
Telefonuma gelen mesajla irkildim. Bildirimleri açtığımda Erim’den “Dedem bizi yemeğe götürcekmiş. Hazırlan saat 21.30’da başlıyo. Bütün herkes geliyomuş konumu atıcam, acele et!” yazıyordu.
Biraz daha alta kaydırdığım da konumu gördüm. Motorla biraz hızlı giderek 5 dakikaya varacağım bir yerdi.
Telefonu elimden bıraktım. Üstümü giyinmek için yatağımdan kalkıp giyinme odama gittim.
Medya: Giyinme odası (Biraz daha büyük ve geniş)
Kendime rahat, şık fakat motora binebileceğim bir kombin yapmaya çalışıyorum. Aklıma 1-2 hafta önce aldığım takım geldi. Hemen dolaba baktım.
Takımı alıp giydim. Çok hafiften bir makyaj yaptım. Boy aynamın karşısına geçtim. Fotoğraf çekindim ve Ayşe ile Zeynep Ela’ya attım. Sonra ise hikayeme koydum.
@gece_arsal yeni bir yemek zamanı…
Şeklinde paylaştım. Biraz daha odamada vakit geçire bilirdim değil mi? Sonuçta daha vardı. iPad’imi aldım. Yatak odamdaki oturma alanına geçtim. YouTube’ye girdim. Bir video izledim. Saate baktım. Saat 21.22’ydi.
Odamdan çıktım aşağı indim. Korumalardan motor anahtarımı aldım. Motora binmek ayrı bir his ve duyguydu benim için.
Motoruma bindim ve attıkları konuma doğru kendimi yola vurdum.