Polat Alemdarım:
Ben sustukça bazı şeyler yanıyor içimde.
Sana her gece yazmak, bir ceza gibi ama aynı zamanda bir sığınak.
Adını bile bilmeden bir kadına bu kadar bağlanmak…
Delilik.
Hayat:
Peki ya ben?
Senin her cümlenle kalbim sıkışıyor.
Sert görünüyorsun ama satırlarının arkasında bir fırtına var.
Ve o fırtına beni içine çekiyor.
Polat Alemdarım:
Beni tanımak kolay değil.
Hayatım savaşla, kayıplarla, ihaneti koklayarak geçti.
Yumuşak davranmıyorum, çünkü bu dünya pamukla değil, demirle dövülüyor.
Ama sana karşı…
Kontrolü kaybetmeye başlıyorum.
Hayat:
Kontrolü kaybetmekten korkuyorsan, başlamamalıydın.
Ben sıradan bir kadın değilim.
Ben susarım ama o sessizlikte diz çöktürürüm.
Gözlerimin içine bir kez baksan, kimin neyle oynadığını anlardın.
Polat Alemdarım:
İşte bu.
Beni çeken tam da bu tavrın.
Ne yumuşak ne sert…
Tam ortasındasın.
Ve ben, o çizginin ucunda her gece seni daha çok istiyorum.