Sonunda o gün gelmişti.Sahile gidecektik.Kaç aydır bugünü bekliyordum.Çoktan hazırdık bile,biri bize hadi gidin derse,hemen koşa koşa giderdik o derece.
Bu hikaye bizim 4.Maceramızdı.Evet bu 4.maceramız.Nasıl bu kadar maceraya katılmıştık inanın bende bilmiyorum.Daha da çok macera bizi bekliyor.
Biz eğlenceli,zevk alacağımız bir işe atılmayı çok seven bir grubuz.Bu yüzden bu kadar çok anımızın olduğunu düşünüyorum.
Her atıldığımız maceralar gerçekten bizi çok eğlendiriyor,özellikle de yarışmalara katılmak...
Her zaman kendimize güvendiğimiz için,kötü değil de güzel şeyler düşündüğümüz,kötü şeyleri çöpe attığımız,umursamadığımız ve düşünmediğimiz için her zaman biz kazanıyorduk,her şey de...Ve tabii ki bunu Yağmur'a,Sare'ye,Efsun'a ve Eslem'e bunu ben öğretmiştim.
Benim sayemde onların da hayatı düzeldi,her şey yoluna gitmeye başlamıştı.Bu yüzden hep bana teşekkür ederlerdi.Bu onların resmen günlük rutinleriydi.Her sabah bana teşekkür ederlerdi.Ben de buna alıştım artık.
Hani derler ya,ne düşünürsen o gerçekleşir...Bu söze inanın,doğru bir söz ama "Hep düşündüm olmuyor" diyorsanız,bu sadece düşünmekle olmuyor,emek vermek gerek,çalışmak,kafa yormak gerek.
Eğer bunu uygularsanız,inanın bana,hayatı daha çok seveceksiniz,benim gibi.Her şey yoluna girecek,çoğu şeyi takmamaya başlicaksınız,bu da hayatınızı değiştirecek.
Sabah uyandığımda telefonumdan mesaj gelmişti.Açtım ve baktım,WhatsApp'tan Arkadaş Grubumdan mesaj gelmiş.Yazdıkları mesajlar sahil hakkındaydı.
Ah bizim geri kafamız,kalacağımız oteli düşünemedik.Daha yeni aklımıza gelmişti.
Acele acele internetten gideceğimiz yerde internetten otel arıyorduk.
Kaç saattir geziniyoruz,hâlâ boş bir otel bulamadık ne yapacaktık?
Umarım biran önce buluruz, yoksa hayalimiz suya düşecekti,onca hazırlıklarımız boşa gidecekti.
Gruba girdim,baktım belki mesaj gelmiştir,bildirim gelmemiştir veya duymamışımdır diye.
Şimdi diyorsunuzdur "Aynı evdesiniz neden gruptan yazışıyorsunuz?" Çünkü Hepimiz ayrı bir yerlerdeydik.
Ben evdeyim biri parkta biri bir yerlerde işte alışverişte neden bu sefer birbirimizden ayrı kaldık?
Maalesef yapacak çok iş vardı, eğer beraber yapsaydık hiçbir iş bitmeyecekti. Çünkü hepimiz alışverişe gitsek diğer işler sonraki zamanlara kalabilirdi.
Ayrı ayrı işlere ayrıldık birbirimize ihtiyaçları oluyordu birimiz evimizi süpürüyordu... Böyle böyle.
Saatler geçti yine, kızlar eve geldi ve ben evdeydim. Çünkü evi temizliyordum. Ev temizleme işi bana gelmişti.
Kızlara sordum
"Kızlar bir gelişme var mı?" Hepsi başlarını salladılar hayır dermiş gibi baktılar.
Bunun sıkıntısını yaşıyorduk.Çünkü hayalimizi kurduğumuz şey gerçek olamayacaktı. Özellikle de benim. Neden özellikle ben? Çünkü hiçbir zaman böyle bir yere gitmedim.
Neyse umursamamaya çalıştık Ve ben hala bulacağımıza inanıyordum.
Kızlara dedim
"Kızlar Güzel düşünün iyi düşünün çok dert etmeyin eminim ki bulacağız bir hayalimiz suya düşmeyecek."
Başlarını salladılar ve çok emin bir şekilde tekrar arıyorduk.
Saatler geçti yine biz ekran başındayız.
Efsun birden ses çıkardı.
Efsun:
"KIZLAR!"
Öylece durdu kaldı.Ne yapacağımızı şaşırdık.
Efsun:
-OTEL BULDUM!
Şaşırdık kaldık.Sonunda,saatler sonra,bulabildik tabii biz değil Efsun bulabildi.
Çok sevindik.2 gün sonra çıkmaya karar aldık.O 2 gün çok yavaş geçti,sanki 2 gün değilde,2 yıl gibiydi.
Ben de anlam veremiyorum,neden bir şey beklerken yavaş fakat bir şeyi beklemezken hızlı geçiyor?
Ah biz böyle birileriyiz,en ufak şey de çok mutlu oluyoruz.Böyle bir huyumuz vardır.
2 gün çok sıkıcı geçti,anca yatıyorduk.Okul varken bu kadar sıkıcı olmuyordu.Ama bir yandan tatil olması iyidi,dinleniyorduk stres falan yoktu,çalışmak yoktu.
O gün geldi,sabah 6.30 gibi kalktık,hazırlık yaptıktan sonra kahvaltıya oturduk.
Hızlı hızlı yiyorduk,erken gidip,erken varalım sahile diye.Umarım kazasız belasız yolculuk olurdu.
Benim duyduğuma göre,bilinmeyen ailem ve akrabam trafik kazasında hayatını kaybetmişler.
Bu yüzden yolculuktan hep korkarım,içimde kötü bir his olur,rahat edemem.
Yağmur:
"KIZLAR,BENİM MAKYAJ ÇANTAM NERDE?"
Yağmur'a cevap verdim:
-Ben senin çantana koydum merak etme.
Yağmur:
"TAMAMMM"
Her şey bittikten sonra evin kapısından çıktık,taksi yoluna doğru ilerliyorduk.
Taksi gelince taksiye bindik ve havaalanına gidiyorduk.Hepimiz birbirimizden mutlu ve sevinçliydik.
Şuan hayalime çok yakındım,hiç bir zaman bu hayalimin gerçekleşmesini düşünmedim.
İnsanın hayalini gerçekleştirebilmesi ne kadar güzel bir şey,değil mi?
Yıllarca o hayali kurup gerçekleştirebilmek kadar güzel bir şey yok...
Keşke her düşündüğümüz,hayalini kurduğumuz şeyler hemen gerçek olsa,tabii kötü şeyler hariç.
Kötü hayaller kuran insanları anlamıyorum,neden güzel şeyler düşünmek varken,hep kötü olanı tercih ediyorlar?Kötü hayaller kurmak hiç istemem.
Keşke herkes benim gibi düşünse,iyi olanları düşünse,kötülük yok olsa hayat düzelir mi?Herkes eskisi gibi mutlu olur mu?
Tek dediğim kötülük,hayal kurmak değil,ruhu kötü olanlarada sözüm bu.
Acaba kötü ruhlu insanlar,hep kötü hayaller düşündüğü için mi ruhları kötü?düşünmek lazım...
Kendimi bu konuda yormak istemiyorum,gideceğim olan sahil yerini düşüneyim...
Oranın çok güzel olduğunu düşünebiliyorum,çok eğleneceğimi,mutlu olacağımı düşünebiliyorum.
Umarım düşüncelerim beni yanıltmaz,hiç bir zaman yanıltmadı zaten ama yine de yanılmak istemiyorum.
Takside düşüne düşüne gidiyordum,bu beni gerçekten mutlu ediyordu.
1 saat sonra havaalına varmıştık. Geldiğimiz an kalbim küp küp atıyordu.Heyecandan duramıyordum.
Kızlar benim halimi görünce bana sordular ne olduğunu.Benim kötü bir durumda mı olduğumu veya hasta olduğumu mu sordular.
Ben ise "Yok, bir şeyim yok,hayalimi gerçekleştiriyorum,bu yüzden heyecanlıyım." dedim.
Başlarını salladılar.İçeriye girdik,gerekli işlemleri yaptıktan sonra oturduk,uçağı bekliyorduk.
Beklerken ben telefonumu açtım,öyle boş boş geziniyordum.Bir süre sonra sıkıldım,hemen uçağın gelmesini istiyordum.
Eslem konuştu:
"Kızlar ben çok sıkıldım,içecek bir şeyler alalım mı?(parmağıyla işaret ederek) şurdan"
Eslem'e hak verdim,ben de sıkıldığım için.Aslında tek ben değildim sıkılan,hepimizdik.
Başımızı salladık,içecek almaya gittik.Soğuk kahve aldıktan sonra eski oturduğumuz koltuğa doğru gittik.
Tam kahvemiz bitti,uçak gelmişti nihayet.Hızla merdivenlerden çıkıp,uçağa bindik.
Koltuk numaralarına göre oturduk.Tesadüfen koltuklarımız yanyana gelmişti.
Yolun 2 buçuk saat süreceğini öğrendik.Çok azdı.Araba ile gitseydik,7 saate falan gidecektik.
Bir kaç dakika sonra hostes geldi,yiyecek bir şeyler getirdi.Zaten acıkmıştık.Kek ve meyve suyu vermişlerdi.
Yiyecekleri yedik,yolu izliyorduk.Bulutların üstünden geçiyorduk,gökyüzüne çıkmıştık.Burada 2 hayalimi de gerçekleştirmiştim,bulutların üstünden geçmek,gökyüzüne çıkmak...Bunlar küçüklük hayalimdi...
Bir kaç dakika sonra kendimi uyurken buldum.Hayallerin en derinlerine daldığım için uyuya kalmıştım.Son 25 dakikamız kalmıştı varmaya.
Damağım kurumuştu.Çantamda olan suyumu çıkardım.İçerken nedense boğazım ağrıyordu.Çok umursamadım,yola bakmaya koyuldum.
Yol çok güzeldi.Manzarası,gökyüzü,bulutlar muhteşemdi.Uçak yavaş yavaş aşağı doğru iniyordu.Geldiğimizi anladım.
Uçak yere indi,beşimiz kalktık iniyorduk.İndikten sonra valizleri aldık,ilerliyorduk.Biraz durak ilerledikten sonra bir taksiye bindik.
Sare telefonu Efsun'a verdi,oteli göstermesi için.Efsun konumu açtı ve telefonu şoföre verdi.
Ben yine yolu izliyordum.Neden ama bilmiyorum,yolu izlemek hoşuma gidiyor...
47 dakika sonra otele geldik.Anahtarı aldık,odalarımıza gittik.
Biraz yatıyım dedim,yatağıma geçtim.Bir süre sonra telefonum çalmaya başladı.Telefona baktığım da Eslem arıyordu,grup aramasıydı.Aramayı açtım,Yağmur,Efsun ve Sare'de vardı.
Eslem:
"Kızlar yüzmeye gidelim mi?"
Hepmiz "Olur" cevabını verdik.
Hemen hazırlanıp aşağıya indik,plaj tam otelin önündeydi...
Hızlıca suya girdik.Beni çok rahatlattı,ilk defa yüzüyordum.Sonunda hayalimi gerçekleştirmiştim.
İlk defa yüzmeme rağmen, çok iyi bir şekilde yüzüyordum. 2-3 saat sonra otele tekrar girdik.Odalarımıza girdik,rahat bir şeyler giydikten sonra akşam yemeği için yemek alanına gittik.Yemeklerimizi aldık,beş kişilik bulduğumuz masaya oturduk,yemek yemeye başladık.
Yemeğimiz bittikten sonra yine odalarımıza geçtik.Uyku vaktiydi.Telefonumdan müzik açtım,rahat uyuyabiliyim diye.Sabah yedi gibi uyandım,derin uykuya dalmışım,baktım ki müzik hala açıkmış.Şarjı da üçdü.Hemen müziği kapatıp telefonumu şarja taktım.
Akşam yemeğin de kahvaltıyı saat kaçta yapacağımızı planlanmıştık,saat 7.25 de yapacaktık.Hemen kıyafetlerimi giydim,yemek alanına gittim koşa koşa. Masa da sadece Yağmur ve Sare vardı. Onları görünce ben de masaya oturdum.
Bir kaç dakika sonra Eslem ve Efsun' da gelmişlerdi.Kahvaltı yaptık,tekrar eve dönmek için yola koyulduk.Neden mi sadece 1 gün kaldık?Fazla zamanımız yoktu,1 Temmuz benim doğum günümdü.Kızlar benim doğum günüm için hazırlık yapacaklarını söylediler,bu yüzden eve erken gidecektik.
Yine aynı taksiye bindik,havaalanına gidiyorduk.Valizden çok bir şey çıkarmadığımız için hazırdı.Yağmur ise biletleri çoktan almış.Tekrar bir kaç saat bekledik,uçağın gelmesini.Uçak geldiğin de koltuklara oturduk,yine koltuklarımız yanyanaydı.
Ben biner binmez uykuya daldım,eve gelince kızlar beni uyandırdılar.Valizleri aldık,yine bir taksiye binerek eve doğru gidiyorduk.Eve varınca eşyaları yerlerine koyduk.Ben odama bir kek ve kahve ile girdim,kitap okuyacaktım.