Çamaşırları neredeyse kaprisli bir şekilde silkeleyip sonrasında askıya asmanı izliyorum. Neden yüzün gülmüyor sevgilim? Neden çatık o güzel çehren? Saklandığım çitlerin arkasından seni gözetliyorum dakikalılardır. Bu süre boyunca üzerinden bir anlığına bile ayrılmayan durgun hava neredeyse yüreğimi burkuyor. Oysa ben buraya gelirken gül yüzünün mutlu olduğunu hayal etmiştim hep.
Yuvama varır varmaz kendimi asıl evim dediğim yere, kollarıma, atmaktan son anda vazgeçip saklamıştım buraya. Amacım benden önceki halini kendi gözlerimle görebilmekti. Ben yokken neler yapıyordun? Nasıldın? Bana hep iyi olduğunu söylerdin. Gerçekten deyi miydin sevgilim? Şuan hiç öyle gözükmüyorsun.
Çok merak ediyorum ben saklandığım yerden ayrılıp "Ben geldim! Artık burdayım! Hepsi geçti artık!" diye cıvıldadığım zaman yüzünün alacağı hali. Gözündeki aydınlığı görmeyi çok istiyorum. En çok da sana sarılıp saçlarının kokusunu içime çekmeyi istiyorum.
Bu kadarı yeterli. Sessizce saklandığım çitlerden ayrılıp sana doğru yaklaşmaya başlıyorum. Bana arkan dönük. Bu çok güzel çünkü sana sürpriz yapmak istiyorum. İşte! Neyle dolu olduğunu bilmediğim kafan yüzünden beni duymadın ve sana arkandan sarıldım. Sonucu pek güzel olmadı tabi. Diyaframıma geçirdiğin kolun yüzündem canım yanıyor ama bunu hak ettim. Az önceki boş bakan halinin üzerine öfkeyle dönüyorsun bana. Sonrasındaysa yüzünde oluşan ifade her şeye değer. Beni gören yüzün önce şaşkınlıktan donakalıyor sonra ise gözlerin mutluluktan olduğuna emin olduğum şekilde doluyor. "Aşkım!" Az önce beni ittirip kendinden uzaklaştıran kolların kendi isteğiyle çekiyor beni kendine. Sarılmamız çok kuvvetli. Hüzünlü olduğu kadar mutluluk verici. Ah, aşkım... Nasıl da özlemişim seni.
06.01.2022