"Önünde büyük insanlar varken kendini küçük hissettin mi hiç?"
🍂
Ağzına kadar dolu, devasa bir salon... Kırmızı koltuklar üzerlerine oturacak pek kıymetli misafirlerimizi konuk ediyorlar. Hiç kimse farkında olmasa da ben de şuan burdayım. İşte orda, sahnenin altındaki, salonun en köşesinde kalan küçük beyaz masada oturuyorum.
Tek görevim, sabahtan akşama kadar sahne kurulumumdan tut ağır getir götür işlerini yapmamın dışında tabii, tek görevim insanları rahatsız etmeden gelen giden misafirlerimizin ismini önümde bulunan deftere kaydetmek. İsimlerini tek tek kağıda işlediğim bu özel insanlar karşısında ben pek kıymetli biri değilim.
Gözlerimi hiyerarşinin en altındakilere ait olan arka sıralarda gezdiriyorum. Günün birinde oraya bile oturamayacağımı biliyorum.
İşte o geldi! Büyük yazar! Tüm bu tantananın uğruna oluştuğu kişi! Dikkatimi arka koltuklardan sahneye kaydırıyorum. Ah, yazdığı her bir cümleye adeta aşık olduğum kişi orada ve şuan konuşuyor kendi sözleriyle.
Hayır, bakmaya devam edemeyeceğim. Bakışkarımı tekrar önüme, küçük beyaz masama indiriyorum. Eğer ona bakmaya devam edersem ağlayacağımı hissediyorum çünkü. Sebebi mutluluk mu yoksa onun karşısında oturamayacak kadar bile değerli olamayışımdan kendime acımam mı bunu bilmiyorum. Ama o konferansı kafam önüme eğik bir şekilde bitiriyorum.
İşte bunlar o gün o kayıt defterinin arkasına yazdığım notlar. Asla oturamayacağımı düşündüğüm koltuklar karşımda, bense bugün burda, bir zamanlar en sevdiğim yazarın konuşma yaptığı sahnede duruyorum.
Beni buraya kadar getiren şey neydi peki? Bu konumda olabilmemi sağlayan şey... Söyliyim sizlere. Tek bir adım...
Hayatımın neredeyse her anını korkarak geçirdim ben. Ancak hayatımın dönüm noktası olduğuna inandığım o gün hala nerden bulduğumu bilmediğim ufak bir parça cesaretle karaladığım notları derleyip bir yazı yarışmasına gönderdim. Gelişimimi başlatacak, beni bu noktaya taşıyacak insanlarla ilk karşılaşmam bu sayedeydi.
Peki, eğer korkumla köşede oturmaya devam edip bu adımı atmasaydım ne olurdu bana? Bunu bilmiyorum. Ama şuan bulunduğum yerden oradaki küçük korkak çocuğa baktığımda nelere sahip olamayacağımı görebiliyorum.
Bu yüzden lütfen, iki gün sonra başımıza neler getireceğini bilmediğimiz şu dünyada korkmamız çok normal. Ancak her şeye rağmen sizi engelleyen korkuya karşı ayakta kalın ve o ilk adımı atın. Çünkü siz de şuan neler kaybetmekte olduğunuzu bilemiyor olabilirsiniz.
30.12.2021