BÖLÜM 8
“Annem sana her şeyi anlatmadı.”
Kerem’in cümlesi hâlâ kulaklarımda çınlıyordu.
Annemin yüzüne baktım.
Gözlerini kaçırıyordu.
Bu, cevabın kendisiydi.
“Anne?”
Sesim titredi.
“Neyi anlatmadın?”
Annem dudaklarını birbirine bastırdı.
“Defne, şimdi değil.”
“Ne demek şimdi değil?”
Sandalyeden kalktım.
“Benim hayatımla ilgili bir şey konuşuluyor ve bana ‘şimdi değil’ diyorsunuz.”
Babam derin bir nefes aldı.
“Bu konu sandığın kadar basit değil.”
“Ben zaten basit olduğunu düşünmüyorum.”
Gözlerim Kerem’e çevrildi.
“Sen biliyor musun?”
Bir an sustu.
“Bir kısmını.”
“Ne kısmını?”
“Bilmiyorum.”
“Az önce annemin bana her şeyi anlatmadığını söyledin.”
“Çünkü anlatmadı.”
“Öyleyse sen ne biliyorsun?”
Kerem cevap vermedi.
Babası sert bir sesle konuştu.
“Kerem, odana çık.”
Kerem ona baktı.
“Hayır.”
“Bu konu aile meselesi.”
“Defne de bu ailenin içinde.”
O cümleyle birlikte herkes sustu.
Kerem bana baktı.
Bakışlarında öfke vardı.
Ama bana değil.
Benden bir şey saklayan herkese.
“Ben bir şey öğrenirsem sana söyleyeceğim.”
Babası hemen araya girdi.
“Kerem!”
“Ne?”
“Yeter.”
Kerem birkaç saniye babasına baktı.
Sonra bana döndü.
“Gel.”
Şaşırdım.
“Nereye?”
“Konuşmamız lazım.”
Annem ayağa kalktı.
“Defne, gitme.”
İkisine baktım.
Sonra Kerem’e.
İçimde garip bir güven duygusu oluştu.
“Bir dakika.”
Kerem başını salladı.
Birlikte üst kata çıktık.
Odama girdiğimde kapıyı kapattım.
Kerem kapının önünde duruyordu.
“Şimdi anlat.”
“Defne…”
“Hayır.”
Ona doğru döndüm.
“Bana ‘bilmiyorum’ deme. Bir şey biliyorsun.”
Kerem ellerini cebine koydu.
“Babamın yıllardır sakladığı bazı şeyler var.”
“Ne gibi?”
“Annenle evlenmesinden çok önce başlayan şeyler.”
Kalbim hızlandı.
“Annemle mi ilgili?”
“Tam olarak değil.”
“Benimle mi ilgili?”
Cevap vermedi.
“Kerem.”
“Evet.”
Dünyam bir anlığına sessizleşti.
“Benimle ilgili ne?”
Kerem bana doğru bir adım attı.
“Bilmiyorum.”
Gözlerimi kapattım.
“Yine aynı şey.”
“Çünkü gerçekten bilmiyorum.”
Sesindeki çaresizlik dikkatimi çekti.
“Bildiklerimi söylersem seni korkutabilirim. Bilmediklerimi söyleyip seni yanlış yönlendirmek istemiyorum.”
“Peki neden bu kadar endişelisin?”
Bana baktı.
“Çünkü dün gece babamın odasında bazı belgeler gördüm.”
“Ne belgeleri?”
“Eski belgeler.”
“Benim adım var mıydı?”
Kerem sustu.
Bu kez cevabı gözlerinden anladım.
“Vardı.”
Nefesim kesildi.
“Ne yazıyordu?”
“Tam okuyamadım.”
“Kerem!”
“Defne, yemin ederim tamamını görmedim.”
“Peki neden bana söylemedin?”
“Çünkü seni daha fazla korkutmak istemedim.”
Gözlerim dolmaya başladı.
“Ben zaten korkuyorum.”
Kerem’in yüzü yumuşadı.
“Biliyorum.”
Bir an aramızda sessizlik oldu.
Sonra çok sakin bir şekilde konuştu.
“Bu yüzden bugün yalnız kalmanı istemiyorum.”
“Beni korumaya mı çalışıyorsun?”
“Evet.”
“Niye?”
Cevap vermesi uzun sürdü.
“Çünkü…”
Durdu.
Bakışları gözlerimde kaldı.
“Çünkü seni önemsiyorum.”
Kalbim hızlandı.
Bu kez hiçbirimiz gözlerimizi kaçırmadık.
Sonunda Kerem geri çekildi.
“Ve bu yüzden aramızdaki sınırı daha fazla zorlamamalıyız.”
İçimde bir şey acıdı.
Ama haklıydı.
Tam o sırada aşağıdan annemin sesi duyuldu.
“Defne!”
İkimiz de kapıya baktık.
Kerem kapıyı açtı.
Merdivenlerden aşağı inerken bana dönüp son kez baktı.
“Ne olursa olsun, bana güven.”
Başımı salladım.
“Güveniyorum.”
Ve o anda henüz bilmiyordum…
Birazdan annemin söyleyeceği şey, yalnızca geçmişimi değil, Kerem’le aramdaki bütün dengeleri değiştirecekti.