BÖLÜM 1
Bazı evlere taşınırken sadece eşyalarınızı götürürsünüz.
Bazı evlere taşınırken ise geçmişinizi kapının dışında bırakmanız gerekir.
Ben hangisini yapacağımı bilmiyordum.
Arabanın camından dışarı bakarken yağmur damlalarının birbirleriyle yarışmasını izliyordum. Her damla aşağı doğru süzülüyor, sonra bir başkasına karışıp kayboluyordu.
Keşke benim için de bu kadar kolay olsaydı.
Annem direksiyonu sıkıca tutuyordu. Yaklaşık yarım saattir ikimiz de konuşmuyorduk. Aslında konuşacak çok şeyimiz vardı ama ikimiz de ilk cümleyi kurmaya cesaret edemiyorduk.
Sonunda annem sessizliği bozdu.
“Defne…”
Gözlerimi camdan ayırmadan cevap verdim.
“Efendim?”
“Her şey güzel olacak.”
İçimden kısa bir kahkaha attım.
“Bunu kaçıncı kez söylüyorsun?”
“Çünkü inanıyorum.”
“Ben inanmıyorum.”
Annem sustu.
Ona kızgın değildim.
En azından tamamen değildim.
Sadece hayatımın bir anda değişmesine hazır değildim.
Annem evlenmişti.
Ben ise onunla birlikte yeni bir hayata taşınmak zorunda kalmıştım.
Yeni bir ev.
Yeni bir aile.
Ve hiç tanımadığım insanlar.
Araba sonunda yavaşladı.
Başımı kaldırdığımda yüksek, siyah bir bahçe kapısının önünde olduğumuzu gördüm.
Kapı açıldı.
Annem arabayı içeri sürdü.
Bahçenin sonunda büyük bir ev vardı.
Fotoğraflarda görmüştüm ama gerçekte çok daha etkileyiciydi. Büyük pencereleri, taş duvarları ve geniş verandasıyla neredeyse bir film setinden çıkmış gibiydi.
“Geldik,” dedi annem.
Derin bir nefes aldım.
“Evet.”
Araba durdu.
Annem hemen indi.
Ben birkaç saniye daha yerimden kıpırdamadım.
Sonra çantamı alıp arabadan çıktım.
Yağmur hafiflemişti.
Kapıya doğru yürürken kalbimin neden bu kadar hızlı attığını anlayamıyordum.
Belki de korkuyordum.
Belki de içimde, bu evin hayatımı değiştireceğine dair kötü bir his vardı.
Kapı açıldı.
Annemin eşi bizi karşılamak için dışarı çıktı.
“Hoş geldiniz.”
Annem gülümseyerek ona sarıldı.
Ben biraz geride durdum.
Adam bana döndü.
“Sen de Defne olmalısın.”
“Evet.”
“Hoş geldin.”
“Teşekkür ederim.”
Gülümsemeye çalıştım.
Tam içeri girecekken yukarıdan bir ses duyuldu.
“Baba?”
Başımı kaldırdım.
Merdivenlerin başında bir adam duruyordu.
İlk gördüğüm anda gözlerim istemsizce üzerinde kaldı.
Uzundu.
Siyah bir tişört giymişti ve saçları biraz dağınıktı. Yüzünde ise garip bir ifade vardı. Ne sıcak ne de soğuk.
Daha çok…
Mesafeli.
Bakışları önce babasına, sonra anneme ve en sonunda bana çevrildi.
Birkaç saniye boyunca hiçbirimiz konuşmadık.
Sonra babası ona döndü.
“Kerem, gel. Tanışın.”
Kerem merdivenlerden yavaşça indi.
Ben olduğum yerde duruyordum.
Yanıma geldiğinde elini uzattı.
“Kerem.”
Elini sıktım.
“Defne.”
“Elbette biliyorum.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Öyle mi?”
“Babam bahsetti.”
“Umarım iyi şeyler söylemiştir.”
Kerem’in yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Çok fazla şey söylemedi.”
Elimi bıraktı.
Sonra yanımızdan geçip gitmek üzere döndü.
Nedense sinirlenmiştim.
Daha ilk dakikadan tavırları canımı sıkmıştı.
“Bu kadar mı?”
Durdu.
Arkasını döndü.
“Ne?”
“Tanışmamız.”
Omuz silkti.
“Ne yapmamı bekliyorsun?”
“Hiç.”
“Güzel.”
Tekrar yürümeye başladı.
Annem bana anlamlı bir bakış attı.
Ben ise gözlerimi devirdim.
Daha ilk günden anlaşamayacağımız belliydi.
Bir süre sonra eşyalarımı odama çıkardım.
Odam evin arka tarafına bakıyordu. Pencerenin önüne geçip dışarı baktım.
Yeni hayatımın ilk gecesi başlamıştı.
Tam yatağın üzerine oturacakken kapım iki kez tıklandı.
“Kim?”
Cevap gelmedi.
Kapı açıldı.
Kerem.
“Ne var?”
Kapının kenarına yaslandı.
“Babam aşağı çağırıyor.”
“Tamam.”
Gitmesini bekledim.
Gitmedi.
“Başka?”
“Bir şey söyleyeceğim.”
“Dinliyorum.”
Bir an sustu.
Sonra ciddi bir ifadeyle konuştu.
“Bu ev biraz farklıdır.”
“Nasıl yani?”
“Bazı kuralları var.”
“Kuralları mı?”
“Gece geç saatlerde dışarı çıkılmaz. Kimse kimsenin odasına izinsiz girmez. Evde sorun çıkartacak şeylerden uzak durulur.”
Gülümsedim.
“Bana mı söylüyorsun bunları?”
“Evet.”
“Daha beni tanımıyorsun.”
“Tanımama gerek yok.”
Bu kez sinirlendim.
“Merak etme. Senin kurallarınla yaşamayacağım.”
Kerem’in bakışları sertleşti.
“Benim kurallarım değil.”
“Öyle davranıyorsun.”
Bir süre bana baktı.
Sonra kapıdan ayrıldı.
“İyi geceler, Defne.”
Ben de arkasından söyledim.
“İyi geceler, Kerem.”
Tam kapıyı kapatacakken durdu.
Başını hafifçe çevirdi.
“Bir şey daha.”
“Ne?”
“Bana abi deme.”
Şaşırdım.
“Zaten diyeceğimi söylemedim.”
Dudaklarının kenarı kıvrıldı.
“İyi.”
Kapıyı kapattı.
Ben odanın ortasında öylece kaldım.
Kalbim anlamsız bir şekilde hızlı atıyordu.
Kendime kızarak yatağa oturdum.
“Saçmalama, Defne.”
Bu sadece yeni evimdi.
O da sadece…
Üvey abimdi.
En azından o gece buna inanıyordum.