Bölüm 2

Sınıf kalabalıktı. Öğretmenin gelmesine hâlâ on dakika vardı ve herkes kendi köşesinde günü anlamaya çalışıyordu. Defne cam kenarındaki yerine oturmuş, çantasından kulaklığını çıkarırken bir yandan Yusuf’un nerede olduğunu düşünüyordu. Normalde bu kadar geç kalmazdı. Ceren, hemen yanına oturmuştu. Hızlı hızlı konuşuyordu, her zamanki gibi. “Obi az önce mesaj attı, okula girmeden kantine geçmiş. Ay sabah sabah aç kalacağım diye panik olmuş.” Defne bir şey demeden gülümsedi. Obi, yani İbrahim… Ceren’in sevgilisi. Her ne kadar okulda olmasa da, sürekli gündemdeydi. Tam o sırada Zeynep sınıfa girdi. Her zamanki gibi saçları düz ama dikkat çekiciydi. Keskin bakışlarıyla etrafı tararken birden koridordan geçen bir siluet gözlerine takıldı. Yiğit. 11. sınıf. Geçen yıldan beri Zeynep’in sessizce kalbinde tuttuğu, kimsenin pek haberdar olmadığı bir çocuk. Onun o umursamaz yürüyüşü, elinde kulaklıkla uzaklara dalan hali… Zeynep istemsizce kapıya doğru bir adım attı ama sonra hemen geri çekildi. Kalbi bir anda hızlandı. Göz göze gelmişlerdi. Ya da Zeynep öyle sandı. “Hayırdır?” dedi Defne, kaşlarını kaldırarak. “Birini mi gördün?” Zeynep boğazını temizledi. “Yok bir şey,” dedi ve yerine oturdu. Ama yanaklarındaki hafif pembelik, fazla sessiz kalışı her şeyi anlatıyordu. Bir dakika sonra Yusuf sınıfa girdi, gürültüyle kapıyı kapattı: “Selam millet, kusura bakmayın, Defne’nin eski sevgilisini yolda gördüm, onunla röportaj yaptım. Çok şey anlattı,” dedi, yüzünde şeytani bir sırıtışla. Defne göz devirdi. “Şebek yine başladı.” Yusuf, kahkahasını bastırmadan Defne’nin sırasına oturdu. “Ne var ya, arşivimizi güncelliyoruz. Ayrıca… hâlâ etkileniyor gibisin.” “Sen de hâlâ ağzını tutamıyor gibisin,” dedi Ceren. Ali de sınıfa o an girdi. Hemen onların grubuna doğru geldi. “Duydunuz mu? 11’lerden biri geçen hafta sevgilisinden ayrılmış. Hatırlarsınız, bizim geçen sene futbol turnuvasında kaptan olan çocuk.” Zeynep aniden kulak kesildi. Yusuf bunu fark etti. “Birilerinin dikkatini çekti galiba?” diye sordu. Zeynep bakışlarını Yusuf’a çevirdi, “Yusuf, sus. Cidden sus.” Yusuf gülümsedi. “Tamam tamam, sadece bilgi paylaşımı. Herkesin hakkı.” Kerem o ana kadar sessizce oturuyordu. Sonunda kafasını kaldırdı, hafifçe sırıttı: “Biri daha susmazsa sınıfı terk edeceğim.” “Bak bak, Kerem’in repliği geldi!” dedi Ali, gülerek. “Ayda bir cümle eder ama sağlam gelir.” Defne gülümsedi. “Kerem konuştuğunda hep sanki film sahnesi gibi oluyor. Ağır ve öz.” Zil çaldı. Öğretmen girmeden önce sınıf bir anda dağıldı. Yusuf ve Ali yerlerine geçerken, Defne son kez pencereden dışarı baktı. İçinden geçen şeyler sessizdi ama Yusuf’un laf atmaları kadar keskin. O gün ders boyunca kimse fark etmedi ama Zeynep defterinin kenarına küçük bir “Y” harfi çizip sildi, çizip sildi. ⸻ Ali, okuldan eve döndüğünde kendini garip bir huzursuzluk içinde buldu. Zeynep’ten ödünç aldığı defterden ödevi kendi defterine geçirmesi gerekiyordu. Defterin sayfalarını çevirirken bir an durdu. Sağ alt köşeye karalanmış bir harf vardı: “Y”. Küçücük, dikkatle yazılmış, belli ki bilinçsizce oraya sızmış bir sır gibiydi. “Y mi?” dedi Ali, yüksek sesle. “Yusuf mu yoksa?” Kendi kendine gülümsemeye çalıştı ama içini bir huzursuzluk kapladı. Zeynep, Yusuf’tan mı hoşlanıyordu? Yok artık. Böyle bir şey olsa… anlatmaz mıydı? Özelliklede bizim kızlara? Peki bunu şimdi ne yapacaktı? Yusuf’a mı söylemeliydi? Defne’ye mi? Ceren’e mi? Yoksa hiçbir şey demeyip Zeynep’in kendisine açılmasını mı beklemeliydi? Tam kafasının içi karışıklıkla doluyken telefon çaldı. Ekranda “Yusuf” yazıyordu. “Efendim?” “Boğuluyorum lan evde. Dışarı çıkıyorum, geliyorsun. Kerem’i de al, her zamanki parktayız,” dedi Yusuf, klasik rahat tonuyla. Telefon kapandı. Ali hâlâ ne olduğunu anlamadan Kerem’i aradı. Zaten komşuydular, bir şey söylemesine bile gerek kalmadan Kerem “Geliyorum,” dedi. Beş dakika sonra Ali üstünü değiştirip evden çıktı. Parka vardığında Yusuf onu gördü ve 32 diş gülümsedi. Ali şüphelendi. “Ne oldu? Ne bu sırıtış?” dedi. Yusuf hemen söze girdi: “Bir sevgilim oldu!” Kerem, GECE taktığı güneş gözlüklerini çıkarıp şaşkın şaşkın baktı. “Ne ara tanıştın da sevgili oldunuz?” “Uzun hikâye ama, bugün konuştuk, netleştirdik. O da istiyormuş zaten,” dedi Yusuf. Sesindeki heyecan belli oluyordu. Ali ve Kerem onu tebrik etti ama Ali’nin kafasındaki “Y harfi” gitmemişti. Acaba o kız… Zeynep olabilir miydi? Zeynep mi ondan hoşlanıyor, yoksa Yusuf mu ondan? Yusuf konuşurken Ali’nin zihni bambaşka bir yerdeydi. Kahkahalara eşlik etti, arada bir yorum yaptı ama gözleri Yusuf’ta, aklı Zeynep’teydi. ⸻ Ertesi sabah, Ali okula ilk gelenlerden biriydi. Sınıfta yalnız başınaydı, kafası hâlâ karışıktı. Bir yandan Yusuf’u üzmek istemiyor, diğer yandan da yanlış bir şey öğrenmekten korkuyordu. Telefonuna bakarken sınıf kapısı açıldı. Defne ve Derya içeri girdi. Defne selam verdi, sonra Ali’nin garip bakışını fark etti. “Hayırdır, yüzün düşmüş,” dedi. Ve Alinin yanına oturdu. Ali biraz çekinerek anlatmaya başladı. Defterdeki harfi, Yusuf’un yeni sevgilisini ve kendi kafasındaki şüpheyi. Defne önce dinledi. Sonra gözleri bir an büyüdü. “Zeynep… bana her şeyi anlatır. Her şeyi. Saat kaçta yemek yediğini bile… Bunu neden saklasın ki?” O an Defne’nin gözünde bir hayal kırıklığı belirdi. Arkadaşına inanmak istiyordu ama harf oradaydı. Ve Yusuf’un habersiz neşesi… Derya, arkadan yaklaşmıştı. Sessizce dinliyordu. Bir anda araya girdi: “Yani bilmiyorum… ama belki de sadece karaladığı bir harftir. Ya da başka biri. Ama eğer öyle değilse… belki de Zeynep önce ne hissettiğinden emin olmak istemiştir.” Defne biraz şaşırdı. Araları çok uzun zaman önce bozulmuştu şimdi Derya’nın, böyle bir anda yanında durması onu yumuşattı. “Ali,” dedi Defne sonra. “Bunu kimseye söyleme. Yusuf’a da değil. Belki yanlış anlıyoruz. Zeynep bir şey söylemeden kimseyi karıştırmayalım. Bu sadece… aramızda kalsın.” Ali başını salladı. “Tamam.” Ama kafasının içindeki fısıltılar, öyle kolayca susacak gibi değildi.