Bölüm 27

bitirdim ve uykuya daldım. Uyandığımda Eren bana sımsıkı sarılıyordu. Gözleri şişmişti sanki tüm gece ağlamış gibiydi. Ağır bir alkol kokusu ondan geliyordu. Belimi saran kolunu yavaşça yastığın üzerine koydum ve kalktım. Mutfağa doğru yürüdüm tam o sırada arkamdan bir ses geldi. “ Yasemin bekle!” arkamı döndüm ve Eren’i ağlayan bir çocuk gibi gördüm. Yanıma doğru geldi ve bana sımsıkı sarıldı. “ Lütfen bu seferde bırakma beni.” Eren’in bu tavırlarına anlam veremiyordum. Eren’in birilerini kaybetmek den çok korkardı. Bunun asıl sebebi babasıydı. Eren daha 5 yaşındayken babası onu bırakıp gitmişti. Eren 18 yaşına kadar babasız büyümüştü. Babası vicdan azabı çektiği için Eren’i tekrar bulmuştu ama Eren asla eskisi gibi değildi. Babasına büyük bir kin beslerdi. Babası ile para ile bu kini satın alıp yok edebileceğini düşünürdü. Eren bunca yıl boyunca şefkat ve sevgi yerine sadece hediyeler ve para görmüştü. Belki de bu yüzden asla sevmeyi öğrenemedi. Ama Eren’in bu şiddet bağımlılığının babasından geldiğini asla düşünmedim. Çünkü Eren çocukluğundan beri sadece görmezlik den gelinmişti belki de görünürlüğünü bağırarak çağırarak vurarak göstermeye çalışıyordu. Ama ben onu zaten görüyordum. Fakat bunun arasındaki farkı asla anlayamamıştı. Eren bana sımsıkı sarılırken ağzımdan bir cümle çıktı “ Beni gerçekten seviyor musun? Eren…” Eren bir anda sarılmayı bıraktı ve elini yanağıma doğru tuttu. Yanağımı okşarken “Sen benim için özelsin” dedi. Ama sorumun cevabı bu değildi. Eren’e sormam gereken tonlarca soru vardı. Ama bir tanesine bile cevap alamayacaktım. O yüzden nefesimi tüketmedim. Eren bana birkaç hafta iyi davrandı. Vurmadı, aşağılamadı, bağırmadı. Ve bu güzel haftaların ardından Eren “ Ayrılmak istiyorum.” Evet, bu kelimeyi duydum. Ayrılık. Eren beni o gün terk etti. Eren ile geçmişim bu şekildeydi. Bugüne dönecek olsak bile ben halen Eren’i