Yeni bir yıla girdik, bugün 13 Ocak 2022
Hastalığın tek bir yüzü yokmuş meğerse, hastalık adı altında hissedebileceğin o kadar hissiyatı farklı dönem aralıklarda farklı şekillerde hissedebilmek, aslında hastalığın ne kadar zor bir süreç olduğunu bana hissettiren şeydi.
bazen dile kolay gelen şeyler yüreğimize ağır gelir, bazen hiç beklemediğin kişilerin de hüznüne ortak olursun.
Ağladığını görürsün, sanki o gözyaşları onlardan değil de onların gözyaşlarını sen içinde tutuyormuşsun gibi, sanki sen tüm yükü omuzlarına alabilecek cesurluğa sahipsin gibi. Dedim ya her Dile kolay gelen her yürekte taşınmaz. Taşıyamazlar.
Yaşantımı ve üzüntümü anlatacak bir kelime icat edilmemiş gibi,
hiç söylenmemiş ve hiçbir zaman o iki kelime yan yana gelip dökülmemiş gibi ağızlardan.
Ya da ben öyle anlıyordum. Ama şunu söyleyebilirim bu bilinmeyeni her gün kalbimin en güzel köşelerinde hissedebiliyorum. Karanlık dolu acılara taşıyor beni şekilsiz teknisiyle, o tekne o kadar çirkin ki alıveriyor insanı kıstırıyor içinde olman için yapıyor elinden geleni.
Sen ise hiç ses etmeden yolda buluyorsun kendini. Tekne ise rehberin oluyor, Bir zamanlar iğrenç dolu gözlerle baktığın teknede çaresizce bekliyor, acılar içinde buluyorsun kendini.
Nereye baksan her bir su damlasını ağız dolusu dışarı bırakan aciz ruhlar, tekrar susadıkları için ihtiyaç duyuyorlar daha önce tiksinerek çıkardıkları acı suya, ve böylece Okyanus hep aynı yerinde hiç eksilmeden kaplıyor karanlığını kalbimin en ücra köşelerinde.
