Depo şehrin unutulmuş bölgelerinden birindeydi.
Sokak lambalarının çoğu çalışmıyordu.
Binanın paslanmış demir kapısı yarı açıktı.
Sanki birileri onların gelmesini bekliyordu.
Yaman arabayı durdurdu.
Motor sustuğunda etraf tamamen sessizleşti.
Vera çevreye baktı.
"Burası terk edilmiş gibi durmuyor."
Yaman kısa bir cevap verdi.
"Çünkü değil."
İkisi birlikte depoya girdi.
İçeride eski makinalar, kırık kasalar ve yıllardır dokunulmamış gibi görünen eşyalar vardı.
Ama Yaman'ın dikkati başka bir şeye takıldı.
Duvar.
Arka taraftaki beton duvarın üzerinde siyah boyayla çizilmiş bir sembol vardı.
Bir daire.
Ve ortasından geçen tek bir çizgi.
Yaman olduğu yerde durdu.
Vera bunu fark etti.
"Bu ne?"
Yaman gözlerini ayırmadan konuştu.
"On yıl önce burada da vardı."
Vera ilk kez onun sesinde tereddüt duydu.
"Bu sembol neyi temsil ediyor?"
Yaman cevap vermedi.
Çünkü cevabı bilmiyordu.
Yıllardır araştırmıştı.
Hiçbir yerde karşılığı yoktu.
Ne bir örgüt.
Ne bir şirket.
Ne de bilinen bir grup.
Sanki sadece onu bulması için bırakılmıştı.
Tam o sırada uzaktan metal bir ses duyuldu.
İkisi birden döndü.
Ses üst kattan gelmişti.
Birileri vardı.
Vera içgüdüsel olarak gerildi.
"Yalnız değiliz."
Yaman başını salladı.
"Biliyorum."
Merdivenlere yöneldiler.
Her adımda eski metal gıcırdıyordu.
Üst kata ulaştıklarında uzun bir koridorla karşılaştılar.
Koridorun sonunda tek bir oda vardı.
Kapısı açıktı.
İçeride ışık yanıyordu.
Bu imkânsızdı.
Elektrikler yıllar önce kesilmişti.
Yaman yavaşça kapıya yaklaştı.
Odanın içine baktığında nefesi bir anlığına durdu.
Masanın üzerinde bir dosya duruyordu.
Yeni görünüyordu.
Sanki birkaç dakika önce bırakılmıştı.
Dosyanın kapağında yalnızca iki kelime yazıyordu.
"YAMAN AKSOY"
Vera da yazıyı gördü.
"Bu bir şaka olmalı."
Yaman cevap vermedi.
Dosyayı açtı.
İlk sayfada kendi fotoğrafı vardı.
Çocukluk fotoğrafı.
İkinci sayfada okul kayıtları.
Üçüncü sayfada yıllardır kimsenin bilmemesi gereken bilgiler.
Her sayfa çevrildiğinde Vera'nın yüzündeki şaşkınlık büyüyordu.
Son sayfaya geldiklerinde ikisi de sessizleşti.
Çünkü son sayfada bir fotoğraf vardı.
Eski tarihli.
On yıl öncesine ait.
Depoda çekilmişti.
Fotoğrafta üç kişi görünüyordu.
Birincisi genç bir Yaman'dı.
İkincisi tanımadığı bir adamdı.
Üçüncü kişi ise...
Vera'ydı.
Vera bir adım geri çekildi.
Yüzündeki renk kayboldu.
"Hayır..."
Yaman gözlerini fotoğraftan ayırmadı.
"O gece burada ne oldu, Vera?"
Vera'nın sesi ilk kez titredi.
Çünkü cevap vermekten korkuyordu.
Ve Yaman bunu fark etmişti.
İlk kez izlenen kişi değil, gerçeğe yaklaşan kişi olmuştu.