Elif'in telefonu hâlâ elindeydi.
Ekrandaki mesaja bakıyordu.
"Geçmiş hiçbir zaman gerçekten bitmez."
Bir cümle.
Sadece bir cümle.
Ama Elif'in içini huzursuz etmeye yetmişti.
Çünkü bu sözleri daha önce de duymuştu.
Yıllar önce.
Hayatından çıkardığını düşündüğü birinden.
Derin bir nefes aldı ve telefonu cebine koydu.
Belki de yanlış anlamıştı.
Belki de sadece tesadüftü.
Ama içindeki ses bunun tesadüf olmadığını söylüyordu.
O sırada Yaman evine dönmüştü.
Odası her zamanki gibi sessizdi.
Yatağına uzandı ve tavana baktı.
Aklında sadece Elif vardı.
Son zamanlarda onun yanında kendini farklı hissediyordu.
Daha huzurlu.
Daha gerçek.
Eskiden sürekli insanların arasında olmasına rağmen kendini yalnız hissederdi.
Şimdi ise sadece bir kişinin varlığı bile gününü güzelleştiriyordu.
Telefonunu aldı.
Elif'in profil fotoğrafına baktı.
Gülümsememek elde değildi.
Tam mesaj yazacakken vazgeçti.
"Boş ver Yaman."
Kendi kendine güldü.
"Bu kadar belli etme."
Ama içten içe biliyordu.
Artık bu sadece hoşlanmak değildi.
Daha fazlasıydı.
Ertesi gün arkadaş grubu yine buluşmuştu.
Masada kahkahalar yükseliyordu.
Herkes mutluydu.
Yaman da mutluydu.
Fakat Elif normal değildi.
Sessizdi.
Dalgındı.
Yaman bunu hemen fark etti.
Çünkü son zamanlarda onun en küçük değişimini bile anlayabiliyordu.
Bir ara masadan kalkıp yanına geldi.
"İyi misin?"
Elif başını kaldırdı.
"İyiyim."
"Yalan söylüyorsun."
Elif istemsizce güldü.
"Bu kadar belli mi?"
"Biraz."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Bir şey mi oldu?"
Elif birkaç saniye düşündü.
Anlatmak istedi.
Ama yapamadı.
"Önemli değil."
Yaman ona baktı.
"Ne zaman anlatmak istersen dinlerim."
Bu cümle Elif'in kalbine dokundu.
Çünkü uzun zamandır kimse ona böyle yaklaşmamıştı.
Akşam hava serinlemişti.
Herkes ayrıldıktan sonra yine beraber yürümeye başladılar.
Bu artık alışkanlık olmuştu.
Sokak lambalarının altında sessizce ilerliyorlardı.
Bir süre sonra Elif konuştu.
"Yaman."
"Hm?"
"İnsan gerçekten değişebilir mi?"
Yaman soruya şaşırdı.
"Daha önce olsa hayır derdim."
"Peki şimdi?"
Şimdi?"
Yaman hafifçe gülümsedi.
"Şimdi aynaya bakınca evet diyorum."
Elif onu izledi.
Gerçekten değişmişti.
Eskiden tanıdığı Yaman ile şimdiki Yaman arasında dağlar kadar fark vardı.
Belki de bu yüzden ona yaklaşmaktan korkuyordu.
Çünkü ilk kez birine bu kadar güvenmeye başlamıştı.
Ve güvenmek...
Kaybetme ihtimalini de beraberinde getiriyordu.
Eve vardığında telefonuna yine mesaj geldi.
Bu kez numara gizli değildi.
Ekranda bir isim yazıyordu.
Elif'in yüzü aniden soldu.
O isim yıllardır karşısına çıkmamıştı.
Parmakları titredi.
Mesajı açtı.
"Konuşmamız lazım."
Ardından ikinci mesaj geldi.
"Yoksa her şeyi anlatırım."
Elif yatağın kenarına oturdu.
Kalbi hızla çarpıyordu.
Geçmiş gerçekten geri dönmüştü.
Ve bu kez sadece onu değil...
Yaman'ı da etkileyecekti.
Fakat Elif'in bilmediği bir şey vardı.
Aynı gece Yaman da bir karar vermişti.
Artık duygularını saklamak istemiyordu.
Ve yarın...
Elif'e her şeyi anlatacaktı.
İkisinin de habersiz olduğu tek şey ise şuydu:
Birisi onları uzaktan izliyordu.
Ve yaklaşan olaylar, hayatlarını tamamen değiştirecekti.