O gün Antigona ortalıkta yoktu. Tabii sarayda olur bir telaş, bir telaş. Odasının kapısı ardına kadar açılmış macenta ile mor rengi karışımı göz kamaştırıcı odası görülmekteydi. İpeksi kumaştan yapılmış yatağının döşeğinin üstündeki odasının rengiyle eşleşen çarşaf azıcık kırışıkmış, burada asıl dikkat çeken kısım Anti'nin ilk defa odasını derli toplu hale getirmeden terkedip kapıyı bile doğru düzgün örtmemesiymiş, çünkü o biri küçük biri büyük kız kardeşlerinin karışımı gibiymiş, hem güler yüzlü ve sevimli (Sophiana gibiymiş), hemde güzelliğine ve düzenine aşırı saran genç bir bayanmış (Poliana gibiymiş). Bu öğle saatinde nerede olabilirdiki? Normalde şuanda kraliyet ziyafeti çekilcekti öğle yemeği için, ancak onun yerine kral Fortechio ile kraliçe Oriana telaşlı bir şekilde bir o yana bir bu yana emirler yağdırıp komutan Carlos'tan krallığın dört bir yanına şövalyeler göndermesi ile görevlendiriyormuşlar.
Tahtlarında iken kraliçenin kızının uzun süre kaynoluşu yüzünden tansiyonu yükselmiş, bir eli başındaki ozamanki soylu kraliyet aileleri geleneğinden siyah başörtüsünde, derin nefesler alıp vererek komutan Carlos'tan tereddütlü bir şekilde haber beklemektedir. Fortechio kraliçesinin ellerini kendi kilerinin içine alar, gözlerine bakar, sakalı sarayın ihtişamlı pencerelerinden gelen gün ışığı ile parlar, yeşil gözlerini kraliçenin magenta gözlerine vererek:
Fortechio: Hayatım, lütfen kendimizi bukadar tedirgin kılarak zorlamayalım ve Allah'a umudumuzu vererek komutandan mesaj bekleyelim.
Der nazik ve kibar bir ses tonu ile. Oriananın kaşları düşer, dudakları titrer.
Oriana: Elimde değil, kralım. Bu kız nereye kaybolabilir? Benim küçük Anti'me ne oldu kim bilir?
Oriana çaresizce başına Fortechio'nun omzuna uzatır, hale perişanlık içerisindedir, kral ise karışının sırtından omzumu hafifçe okşar, bir yandan da sessizce dua eder.