2. BÖLÜM
Okul çıkışıydı. Yumi ve Sua kapının önünde sohbet ediyorlardı.
“Artık sanırım hoşlanmıyorum. Çok egoist biri.”dedi Yumi kesin bir ses tonuyla.
Sua öyle bir şükür çekti ki Yumi ne oldu diye baktı.
- İnan bunu demeni o kadar çok bekledim ki. Sırf sen üzülme diye ağzımı açmamıştım.
-Ciddi mi? Ben de yakıştırıyorsun diye düşünüyorum.
Sohbet böyle devam ederken konu Yumi’nin babasının arkadaşının oğluna geldi. Yumi bu çocukla ilk defa görüşücekti.
“Belki Choi ile arkadaş olurlar.” dedi Yumi. “Umarım. Çocuğun benden başka konuştuğu kişi yok. Bu beni üzüyor.” diyerek cevap verdi Sua.
O anda arkadan bir çocuk geldi. Kumral, uzun boylu, yuvarlak gözlüklü, sade bir kıyafeti olan, on sekiz yaşında biri. Bu kişi Yumi’nin bahsettiği çocuktu. Çocuk Yumi ve Sua’ya nazikçe selam verir.
-Merhabalar, sen Yumi olmalısın. Ben Kiruha Megumi.
Yumi resmen didlini yutup büyülenmişti. Zar zor konuşarak “Ben de Sato Yumi.” dedi.
Sua “Ben de Park Sua enişte- ay Megumi.” diyerek sinsi bir şekilde gülümsedi. “Siz ikiniz çok yakıştınız yaa. Choi ile de çok iyi anlaşacağınıza eminim. Sonunda biriyle arkadaş olabilecek. ”
-Benim arkadaşım yok mu? Ben asosyal miyim
Arkada beliren Choi’yi görünce Sua bir anda yerinden sıçradı. Sonra da Choi’nin omzuna hafifçe vurur.
“Kardeşin mi Sua?” diye sorar Megumi.
-Hayır, Choi benden büyük.
-Abin?
Sua başını hayır dercesine salladı.
-Kuzen?
-Kan bağımız yok
-Arkadaş?
-Çok sayılmaz.
-Sevgili?
-Hayırr!
Choi kızarmıştı bile.
Megumi’nin kafası çok karışmıştı. Madem hiçbir bağları yoksa neden çok yakınlardı? “O zaman nesiniz?” diye sordu Megumi.
“Eee zamanı gelince anlatırım” diyerek Megumi’yi geçiştirir Sua. Ama Megumi bu olayın peşini bırakma-yacaktı.