Bütün hazırlığını yapmış dışarıya çıkmıştı Ayşe. Maksadı polis karakoluna gidip şikâyette bulunmaktı. Bu maksatla adımlarını hızlı hızlı atıyor, arada bir de durup sağına soluna bakınıyordu. Sonunda karakola gelmiş, birkaç adım kalmıştı. Tam karakoldan içeriğe girecekti ki beyaz bir araba yanına yanaştı. Onun içinden de altmış yaşlarında bir adam indi. O adam iner inmez Ayşe'ye:
"Bir dakika bakar mısınız?" dedi, onun karakola girmesini önlemek için. Onun hitabı üzerine Ayşe, önce sağına soluna baktı. Ardından adama:
‘Bayım, bana mı dediniz?" dedi merak içerisinde.
"Evet, kızım sana dedim" dedi adam.
Adamın cevabı üzerine:
"Ne istiyorsunuz benden?" diye sordu Ayşe, tedirgin bir şekilde.
"Kızım, oğlum adına sizden özür dilerim" dedi yumuşak bir şekilde. Bunu derken de mahcup bir şekildeydi. Adamın sözlerinden sonra Ayşe, ne olduğunu anlayamadığı için ona saf saf bakındı.
‘Beyefendi, siz kimden bahsediyorsunuz?’ diye sordu.
Bu soru üzerine adam:
‘Sizi aylardır takip eden çocuktan bahsediyorum’
Adamın derdini anlaya Ayşe:
"Beyefendi, mademki oğlunuz beni beğenmiş, aylardır peşime takılmayı bırakıp beni annemden isteseydiniz ya" dedi sertçe.
"Kızım, oğlum çok mahcup bir yapıya sahip’ dedi adam ‘O yüzden de şimdiye kadar hiçbir kız arkadaşı olmadı. Olanlar da onu çarçabuk terk edip gittiler’ dedi huzursuz bir şekilde ‘En sonuncu kız arkadaşı, oğlumun mahcubiyetinden faydalanarak öyle zor durumda bıraktı ki kendisine gelmesi çok zamanını aldı. Yataklara düştü, psikolojisi bozulduğundan aylarca hastanede yattı. Bir sürü ilaç kullanmasına rağmen tam olarak kendini toparlayamadı. Şu an bile İlaç kullanıyor toparlanabilmek için, gözyaşları içerisinde bir gün işten çıkarken sizi okuldan çıkarken görmüş, işte bu demiş kendi kendine benim can yoldaşım bu olacak demiş ve sizin peşinize takılmış’ Adam bir müddet sustuktan sonra kızım o gün senin peşine takıldıktan sonra s**** var diye bağırmışsın. Senin bağırmanı duyan mahalleli oğlumun peşine düşmüşler onu yakalayabilmek için. Oğlum mahallenin elinden kurtulmak için sağa sola kaçışıp durmuş izini kaybettiren bilmek için. Onların elinden kurtulup eve geldiğinde kan ter içerisinde kalmıştı. Onu öyle görünce bir şey oldu diye öyle korktum ki anlatamam’
Ayşe adamı dinliyor sözünü yerine getireceğini merak ediyordu. Bu yüzden de pür dikkat onu dinliyordu.
‘O gün oğluma sana ne oldu diye sordum, ama bana bir şey anlatmadı. Hatta bir şey yok deyip odasına geçti ve saatlerce ağladı. O ağlarken ben de onunla beraber ağladım. Daha sonra her şeyi bana anlattı, her zaman ki gibi’ deyince Ayşe onun sözünü keserek:
‘Her zaman ki gibi derken neyi kast ettiniz anlayamadım?’ dedi onun gözlerinin içine bakarak.
‘Oğlum, yaşadığı sorunları kendince atlatmaya çalışır. Atlatamadığı sorunları ise bana anlatırdı. Aynen seninle karşılaşıp atlamadığı sorununu bana anlatması gibi’
Çocuğun babası, oğlunu anlattıkça içi parçalanıyor, gözyaşı döküyordu. Baba olmak, evladın her türlü sorununu gidermekti. Baba olmak, onu en güzel şekilde eğitmekti.
‘Güzel kızım, ben bir babayım baba, onu öyle gördükçe içim parçalanıyor. Yavrum senin duruşundan hal ve hareketlerinden iyi bir insan olduğun belli oluyor. Oğlumun senin gibi birini seçtiği için çok mutluyum, ama üzgün gördükçe de onunla beraber ben de bitiyorum. Kızım oğlumu düştüğü bunalımdan ancak sen kurtarabilirsin’ sustu maksadı Ayşe'nin ne diyeceğini öğrenebilmekti. Susmasına rağmen ondan ses çıkmayınca, ‘Kızım oğlumu bir gör istersen, o seni görünce belki toparlanır ve kendine gelir’ dedi sakin bir ses tonuyla.