Bölüm 3

Sabah - Karakuşlar’ın Mutfak Masası Sabah saatleri… Mutfakta kahvaltı hazırlanıyor. Fadime mutfağa erkenden inmiş, bir şeyler hazırlıyordu. Elinde çaydanlık, ocakta kaynayan çayın buharı yüzünü hafifçe nemlendirmişti. Kübra ise uyku sersemi, dağınık saçlarıyla aşağı indi. Kübra (esneyerek): “Hangi akla hizmet sabah sabah kalktım ben de anlamıyorum… 10 saat daha uyurdum ben aq” Yusuf tam o anda salondan kahkahalar atarak içeri girdi, elinde telefon, tişörtünü yarım giymiş, saçları dağınık. Yusuf (sırıtarak): “Kahvaltıyı mı özledin Kübos Hanım? Uyku sersemliği de ayrı yakışmış ha... Otantik bir hava katmış yani” Kübra Yusuf’un üstüne yürüdü, gözleri kısık. Kübra: “Sus œ, Sabah sabah bulaşma bana! Abime söyleyeyim seni çöpe attırsın!” Yusuf kahkahalar atmaya devam etti. Yusuf (kışkırtarak): “Senin abinden mi korkacağım? Ben gelmişim Ankara’ya, buranın çocuğu olacağım, alışırsınız.” Kübra çayı karıştırırken kaşığı elinden düşürdü, siniri tavan yapmıştı. O sırada Burak içeri girdi, siyah tişörtü, havalı yürüyüşüyle bir anda odayı sessizliğe boğdu. Burak (kaşlarını kaldırarak): “Ne oluyor sabah sabah? Kübra, düzgün dur. Yusuf, saçma sapan konuşma. Sabahın köründe deli etmeyin insanı.” Fadime, Burak’ın ses tonuna içinden “Vay be, ne karizması var adamın…” diyerek daldı. Göz göze geldiler. Burak, Fadime’ye hafif bir tebessümle baktı. Fadime’nin kalbi yine güm güm… --- Kahvaltı Masasında Gerilim Kübra tabağını hızlıca alırken Yusuf da bir sandalye çekti ve Kübra’ya fırlattı. Yusuf (alaycı): “Prensesimize yer açalım.” Kübra suratını buruşturdu ama kalbi hızlı atıyordu. Yine de sinirli bir şekilde gözlerini devirdi. Kübra: “Kendini bir halt sanma Yusuf. Arabaların yanında durunca Karakuş mu oldun?” Yusuf çatalı eline aldı, gözlerini kıstı. Yusuf (hafif bir tehditkar tavırla): “ Ne alaka aq? Senin o ağzını kapatırım Kübra. Fazla konuşma, seni abine şikayet ederim.” Kübra’nın gözleri bir an doldu, ama hemen toparlandı. Burak hemen devreye girdi. Burak (sert bir sesle): “Kübra, toparla kendini. Yusuf, ayar veriyorsun ama fazla abartma.” Yusuf, Burak’tan hafif çekinse de “Ne yapacak ki bana?” tavrıyla güldü, omzunu silkti. Fadime de olan bitene şaşkınlıkla bakıyordu, ama esas şoku Burak ona dönüp, çenesini hafif kaldırıp şöyle dediğinde yaşadı: Burak: “Sen bir şey ister misin Fadime? Kahvaltıda rahat mısın?” Fadime bir anda kızardı, kekeledi. Fadime: “Yok… şey… iyiyim ben…” Burak (hafif bir gülümsemeyle): “Tamam, bir şeye ihtiyacın olursa söyle.” Kübra hemen lafa girdi, kıskanç bir bakışla: Kübra: “Abiii, o ne ya? Hizmet mi edeceksin kankime? ” Burak (tersleyerek): “Kapa çeneni Kübra.” Fadime’nin kalbi yerinden çıkacak gibi atarken, Yusuf gülerek, göz kırpar gibi Fadime’ye baktı. Yusuf (sessizce, Kübra’ya bakarak): “Vay vay, abinin gözdesi belli oldu galiba…” Kübra içinden “Delireceğim!” diye geçirirken, Yusuf’un o bakışlarına sinir olsa da bir yandan da o alaycı tavrını çekici bulmaya başlamıştı. --- Geceye Hazırlık: Bahçede Planlar Kahvaltı sonrası herkes dağılırken, Burak Fadime’ye dönüp fısıldadı: Burak: “Gece biraz araba süreceğim, gelmek istersen haber ver.” Fadime’nin içi titredi, “Tamam” diyebildi zar zor. Kübra ve Yusuf ise mutfakta kaldılar. Kübra, Yusuf’a çaktırmadan uzun uzun baktı, Yusuf da aynı anda ona bakmıştı. Göz göze geldiler, bir iki saniyelik duraklamada Kübra, elindekini düşürdü. Yusuf gülerek, “Salak!” dedi, ama Kübra hafif bir gülümsemeyle “Kapat çeneni dangalak” diye mırıldandı. ---