---
O gün, mezuniyete gitme fikri beni rahatsız etmişti. Dört yıl önce Parla'nın aşkını reddettiğimde işlerin bu kadar karmaşık hale geleceğini hiç düşünmemiştim. O an sadece bir genç kızın duygularına karşılık veremediğim için uzaklaşmak istemiştim, kırmak istememiştim ama hissettiğim suçluluk kendini öfke olarak göstermişti. Karşı komşum, kardeşimin arkadaşı, çocukluk arkadaşım ve kan kardeşimin Gökhan'ın kardeşi. O sırada çok yanlış gelmişti hem de benden 8 yaş küçüktü, o sırada reşitti evet ama yine gözümün önüne o altı yaşındaki kız çocuğu gelip gidiyordu. Ailemin ısrarıyla bu mezuniyete katılmak zorunda kalmıştım. "Git Anıl, kardeşinin arkadaşı, hem de çocukluk arkadaşın mezun oluyor. Yapma böyle. Hem Canan ablan sormayacak mı İstanbul'daydın neden gelmedin diye? " Annem sürekli tekrarlıyordu ki bu da yemezmiş gibi Gökhan da darlıyordu "Kardeşim, Parla da senin kardeşin sayılır bir saat de olsa vakit bulursun yaaa gelmek için..."
Mezuniyet alanına adım attığımda gözlerim hemen Parla'yı bulmuştu. Ne kadar değişmişti? Görmeyeli dört yıl olmuştu. Zaman ona iyi davranmıştı, o kesin. Bunu fark etmemek imkansızdı. Parla'nın duruşu, gülümsemesi... Her şeyinde bir olgunluk vardı. O an onun büyüdüğü gerçeği çarptı yüzüme. İçimde garip bir duygu filizlenmeye başladı. Hafif bir gerginlik, bir rahatsızlık belirdi kalbimde. Sonunda onu tekrar görmüştüm. Eski bir dost gibi değil, sanki... sanki yeni birini keşfetmek üzereymişim gibi hissetmiştim ki yanlış da sayılmazdı karşımdaki genç kadını tanımıyordum.
----
Kahvaltıdan kalkmış bahçede kahve içiyorduk. Sema yanımda, her zamanki gibi telefonuna bakarak güldü hatta gülmesi kahkahaya dönüyordu. Bu haline gülümsedim "Neymiş seni bu kadar güldüren? " Sema kafasını kaldırıp "Grupta Mert'e gülüyoruz da bugün formunda yine." Ne grubuydu bu şimdi?
"Ne grubu?" telefonunu kapatıp tamamen bize odaklandı "Mahşerin dört katlısı. Gökhan abi, Mete, Mert, Parla ve ben sohbet ediyoruz."
"Gökan çok yumuşak davranıyor bu çocuğa, neyin nesi bilmiyoruz ki." Sema gözleriyle beni inceliyordu bir şey arar gibi bir hali vardı. Babamın sorduğu alakasız bir soruyla konu dağıldı. Biraz zaman geçmişti ki karşı evin kapısı açıldı, Parla evden çıkıyordu Canan abla da onu durdurmuş yüzüne dua okuyordu. Parlanın şaşkın duruşu hoşuma gitti. Üzerinde lacivert bir takım içinde bebek mavisi bir gömlek vardı. Sema onu görünce çitlere yaklaştı, bağırmaya başladı. "Parla kuşum çok güzel geçecek görüşme inanıyorum ben." demek ki iş görüşmesi vardı annem atladı hemen "aa kuzum demek iş görüşmen var, inşallah güzel geçer. Parla gel kızım buraya ben de okuyacağım, Canan sen de kapıyı çek gel de kahve yapayım sana." Parla yavaşça geldi bir tur da burda okundu, hepimizin bir şekilde düzenli olarak yaşadığımız bir şey olduğundan normal geliyordu tabii. "Teşekkür ederim Selma teyze, teşekkürler annem. Ama benim artık hızlıca çıkmam gerekiyor yoksa geç kalacağım." tam hareketlenmişti ki sordum "Nereye gideceksin?Gökhan mı götürecek?" site merkezden uzak olduğu için araba şarttı, gözlerini bana çevirdi "Yok Anıl abi, abim işte zaten o yüzden erken çıktım. Taksi-otobüs yapacağım." Canan teyze gelmişti o sırada, sandalyeden kalkıp ona yer verdim "Gökhan'ın bu sabah erken çıkması gerekti, mal gelecekmiş dükkana o nedenle yoğun bugün."
Tam ağzımı açmış konuşacakken annem benden önce davrandı "Kızım Anıl seni bıraksın görüşmeden sonra da alır getirir, uğraşma yollarda."
"Yok Selma teyze Anıl abiyi de hiç uğraştırmayayım hem o da çalışı... " derken sözünü kestim "Zahmet olmaz Parla hem bugün evden çalışıyorum." Sesim itiraz istemez nitelikteydi. Parla biraz düşündü, yavaşça teşekkür etti. Yüzü kızarmaya başlamıştı, hoşuma gitti bu hali "Üzerimi değiştirip geliyorum, çıkarız hemen." ben eve girerken Sema söyleniyoru "Görüyor musun Parlacım? Bütlere girerken yalvardım abime yalvardım beni okula götür diye. Sen sormadan götürüyor seni." bağırdım olduğum yerden "Sema'cım (!) sen de okulunu bitir ilk iş görüşmene ben götüreceğim seni."
Odama çıktığım gibi keten pantolon-gömlek giydim, beyazlamaya başlamış siyah saçlarıma şekil verdim. Parla'yı bekletmek istemiyordum. Ayrıca onunla konuşmak da istiyordum ama buna henüz cesaretim yoktu. Aynadan kendime son kez bakıp aşağı indim.
