Korkuyorum benliğimle yanlız kalmaktan. Son zamanlarda özellikle kovalıyor zaten beni,yakalıyor da. Anın ortasında zaman duruyor, kalıveriyorum çaresiz. Yazmak bana göre değil,elinden kurtulmam lazım. Fakat kelimeler dışında arkasına saklanabileceğim başka duvarım yok. Sonra bir ara sessizce yıkarım tüm duvarları,kimse duyamaz.
Yardım edin diye bağırırken kendi ellerimle kapatıyorum ağzımı acizce. Çünkü bende bilmiyorum neden yardıma ihtiyacım olduğunu. Ben beni bilmezken hangi yüzle yardım isterim ki zaten bir başka kalpten?
Ne kadar yazarsam yazayım sayfalarım çürüyecek zaten. Kalemi tutan ellerimin, kelimeleri bağlayan zihnimin lanetidir bu.
Öyle korkağımdır ki hayatımın temelini yalan ve aldatmaca üzerine kurmuşumdur. Neyin doğru olup olmadığını bilmek istemez zihnim "kalsın" der. Elinin tersiyle iter başkalarına övdüğü ahlak kurallarını.
Hem ne'me benim yazmak? Kendinden korkan kendi kendine yazar mı olurmuş? Yazdığım cümlelerden utanırım bu halde.
Fakar utandığım şeyi yapıyorum işte şimdi, mahvediyorum kendisinden habersiz defter sayfalarını kirli düşüncelerimle, Devrik bir hayatla düzenli cümleler çıkarmaya çalışarak. Bir gün nefret ettiğim herşeyi ve her bedeni öpüp göç edeceğim, dudaklarımda közün tadı. Sonraki yüzyılda belki tekrar açarım defteri.