Bölüm 1

İlahi Bakış Açısı Elvin 24 yaşında bir yazılım mühendisiydi. 2 yıldır mesleğinin başındaydı.İstanbul'da ayrı eve çıkıp tek başına yaşamaya başlayalı yaklaşık 4 yıl oluyordu. Üniversitesinin ilk 2 yılı yurtta kalmıştı ancak bu deneyimden hoşlanmadığı için ailesini uzun uğraşlar sonucu ikna ederek ayrı eve çıkmayı başarmıştı. Alanı evden çalışmaya müsait olduğu için ve patronu bu konuya olumlu yaklaştığı için işlerini evden yürütüyordu. Ancak son zamanlarda hem memleket özlemi bastırdığı için hemde ailesi evlerine gelip bir süre kalması için ısrar ettiğinden dolayı elvin yıllık iznimi kullanarak 2 hafta aile evinde kalmayı planlıyordu. Patronuyla konuşarak izin hakkını kullanmak istediğini bildirmiş ve iznini alabilmişti. Kahraman Bakış Açısı Otobüs biletimi bir gün sonraya almıştım çünkü istanbuldan aileme almak istediğim bir kaç parça eşya vardı. Bu sebeple bugün alışverişe çıkacaktım. Erkenden hazırlandım ve yola koyuldum. Karşıya geçmek için trafik lambasının yanmasını beklemiştim bir süre.Yandığında hızlıca karşıya geçmeye çalışmıştım. Biraz fazla acele etmiş olmalıyım ki çok ser bir şekilde bir adamla çarpıştım. Ve yere üst üste düştük. Özür dileyerek yoluma devam ettim. Biraz rezil bir andı ama hayatımda ilk defa gördüğüm insanlar oldukları için ve maksimum 1 dakika sonra bu yaşananı unutacakları için çok umursamadım. Eve vardığımda saat çoktan öğleden sonra olmuştu bile. Paltomu vestiyere asmak için çıkardığım da paltonun cebinde bir şey olduğunu fark ettim. Ve hızlıca kontrol ettim. Gerçekten bir şey vardı. Ahşap minik kare bir kutuydu bu. Oturma odasına geçtim ve koltuğa oturdum. Bir süre nasıl cebime girmiş olabileceğini düşündüm ve aklıma bugün sadece bir kişiyle çok yakın temasta bulunduğum geldi. O da sabah yolda çarptığım kişiydi. Bunu yanlışlıkla yapmış olamazdı. Ama neden biri benim cebime ahşap bir kutu koysundu ki? Düşüncelere dalarak hala kutuyu açmadığımı fark ettim ve yavaşça açtım. Bir anda etrafı inanılmaz parlak bembeyaz bir ışık kapladı. Refleks olarak gözlerim kapattım.Gözlerimi açtığımda her yer bembeyazdı. Bir süre etrafıma baktım ama ne olduğunu anlayamıyordum. "Arkana bak insan." Hızlıca arkamı dönmüştüm. Karşımda bembeyaz kıyafetler içerisinde orta yaşlı olduğunu tahmin ettiğim 5 kişi duruyordu. Bana seslenen kadın en ortada oturuyordu ve geri kalan 4 kişi yanlarına dizilmişti. " Bizler çoklu evrenler konseyiyiz. Sen sormadan söyleyeyim evet farklı evrenler ve insanlar tarafından keşfedilmemiş gezegenler var. Ve onlar bizim sorumluluğumuz da." "Size inanmamı beklemiyorsunuzdur umarım." "Lan acaba kafayı sıyırdım da deliler hastanesine falan mı düştüm?" Diye düşünmüştüm içimden. "Hayır insan delirmedin ve deliler hastanesinde de değilsin şimdi soracağın sorular haricinde sessiz kal ve bizi dikkatlice dinle." Hem şaşırmış hemde olabildiğince korkmuştum nasıl düşüncelerimi okuyabilmişti ki? Sanırım dinlemekten başka çarem yoktu. Nerede olduğumu ve evime nasıl dönebileceğimi bile bilmiyordum zaten. "Daha öncede bahsettiğim gibi çoklu evrenler kavramı gerçekten var ve biz çoklu evrenleri düzende tutmak amacıyla görevlerindirilmiş bir konseyiz. Bu konuyu açıklığa kavuşturduysak sana buraya gelme amacını açıklayacağız." "Hektar benim yerime açıklar mısın lütfen?" Uzun siyah saçlı adam bana bakarak konuşmaya başladı: "Pekala insan beni dikkatlice dinle: Her evrenin bir seçilmiş insanı vardır. Ancak kişinin kendisi dahi kimsenin böyle bir şey olduğundan haberi yoktur. " "Olaylar seçilmiş insana bağlı gerçekleşir. Ve geri kalan herkes yan karakterdir. Bizim kuruluş amacımız her evrendeki seçilmiş insanın kendi hayatını düzene sokmayı başarabilmiş olmasıdır. Eğer seçilmiş kişi başaramazsa evrenin düzeni bozulur. " "Bu tür durumlarda biz müdahele ederiz. Ancak son zamanlarda evrenlerde bizim müdahale edemeyeceğimiz türden sıkıntılar oluşmuş durumda ve bu da düzeni bozuyor. Burada ise senin yardımına ihtiyacımız var." "Peki bir şey sorabilir miyim? Benim size bu durumda nasıl bir yardımım dokunabilir ki?" "Sen düzeni bozulan evrenlerdeki seçilmiş kişilerin yerine geçeceksin ve hikayelerini tamamlayana kadar orada kalacaksın. Görevi tamamlamayı başardığında ise seni dünyaya geri göndereceğiz." "Ya başaramazsam." "Emin ol başaracaksın."