Okula beraber gittik.Alen elimi tuttu...İlk defa!Paha biçilemez bir şeydi.Tüm acılarımı örten bir sıcaklık idi.Inanilmaz iyi hissetmeme neden oldu...
Sınıfa girdik ve bize tuhaf tuhaf baktılar.Alen'in bu bakışları görmemesi iyi oldu,uzulmedi yani o anlamda.Oturduk ve Behice Hanım geldi.
"Çocuklar size bir haber vereceğim.Yarın ormana gitmeyi planlıyoruz.Okulumuz öğrencilere iyi hissetmesini sağlamak için böyle bir plan yaptı.Zaten biliyorsunuz önünüzde çok önemli bir sınav var.Gelmek isteyenler bu kağıtları annelerine ya da babalarına verip doldursunlar.İyi dersler..."
Annelere...Babalara...Peki ben kime verecektim?..Bunu sormam gerekiyor ama yapabileceğimi sanmıyorum...Belki özel zamanda sormam daha iyi olur...Ya da sormayacagim cunku gitmeyeceğim.. En iyisi bu.
"Alen sen gidecek misin?"
"Sen?"
"Benim aile bireyim yok..."
"O zaman ben de gitmem."
"Senin dolduracak kimsen var mı?"
"Annem var..."
"O zaman sen git."
"Saçmalama istersen Devlin.Sen gitmiyor isen bende gitmeyeceğim."
"Alen.."
"Hem gitsem ne yapacağım ki?...Sensiz birde.Orda sadece oturacağım,yapacak bisey yok çünkü.. "
"Ah,Alen..."
Dedim ve sarıldım Alen'e...Gözyaşlarımı tutamadım.Alen karşıma çıkan bir melek..O kadar özel ki...Alen bana sımsıkı sarılıp elimi tuttu...
"O zaman yarın benim evime gel Alen!"
"Bilmem ki..."
"İstemiyor musun yoksa?"
"Hayır!Sana zahmet olmasın."
"Ben tekim zaten,kimse yok evde."
"Peki o zaman!"
"Cok iyi vakit geçireceğiz!"
"Kesinlikle Devlin!"
Ve evet..Alen yarın evime gelecek ve benim evi toparlamam,alışveriş yapmam lazım.Evde mısır gevreğinden başka bir şey yok.Ama benim değil Bayan Mindy'in yapması lazım...Çünkü param yok.Ama hallederim....
Ve sarıldık,evet sarıldık...
