İşte o lanetli gün geldi,okulun ilk günü.Normalce hazırlaniyorum.Saclarimdan tarağı çekerken neden bu hayatta kimsenin kimseyi anlamadığını,düşünmediğini düşünüyorum.Cevap bulamıyorum ve okula gidiyorum.O klasik kızlar bana gülüyor ve sınıfa gidiyor.Ve evet,o kızlar benim sınıfımda.Mily cok güzel.Cidden çok güzel,kıskanmıyorum.Sadece çok güzel.Belki bende bir gün böyle güzel olurum.Belki...
Belki çirkin olduğumdan dolayı kaybediyorumdur.Belki kedi korktuğumdan dolayı kaybediyorumdur.Belki ailem olmadığı için kaybediyorumdur.Belki,belki de kalpten mahrum olmadığım için kaybediyorumdur....
Ama onlar yani kalpten mahrum olan mahkumlar hep öyle kalacak.Ben ise onlar gibi olmayıp insanlara "insan" gibi davranacağım.Emin olduğum tek bisey var o da insanların fazlasıyla vicdan ve kalp yoksunu olduğudur.
Bazi insanlara bisey soyleyememin nedeni kalpleri kırılır diye değil,kırılacak kalpleri olmadığındandir.Ben değil onlar acınacak haldeler,kalpten ve vicdandan mahrum oldukları içindir.Lakin onlar bana aciyor.Sadece çirkin olduğum için.Yuze değil,kalbe bakmak gerektiğini anlayamayacak kadar acınacak haldeler.Zalim ve vicdan yoksunları...
Eve geçtim ve bana "hosgeldin" diyen bir ses olmadı,asla da olmayacak.Ama kedim yanıma geldi.Bir canlının kalbinin olmasını hissetmek güzel.Hayvanlar,insanların sahip olmadigi,günümüzde de hiç olmadığı ve olmayacağı kalbe sahip..Hayvanların değerini iyi bilelim.Gunumuz insanlarının yaptıklarına bakılacaksa belki yakında olmayacaklar...Böyle devam edersek.....
Yani çok ağlardım,eskiden ama.Yuregi susturulanlardan olmadan önce.Tabi ki üzülüyorum ama eskisi kadar değil.En azından artık ağlamıyorum.O kadar aglatildim ki,bulut olsam günlerce dinmezdi yağmurum...
