Sabah Alen uyuyordu.Kalktim ve Alen üşümüştür diye annem ile babamın odasına girdim...İlk defa.Kilidi açtım ve istemsizce gözlerim doldu..Annemin dolabını açtım ve çarşafı çektim.Cekerken yere bir fotoğraf düştü...
Alen odaya geldi ve "Ne yapıyorsun?" dedi.Sadece ona baktım,beni gorememesine rağmen...
"Sen nasıl geldin?"
"Senin sesini duydum,ağlıyor gibi."
"Nasıl odaya geldin?"
"Ayaklarım var Devlin."
"Haklısın,kusura bakma.."
"Ne yapıyorsun?"
"Bir fotoğrafa.."
"Ne fotoğrafı?
"Bilmiyorum.."
Alen ile odaya gittik.Fotografa baktım ve bir kadın,bir adam ve bana çok benzeyen bir kız çocuğu...Arkasını çevirdim ve "01/06/2020 -devlin ailesi ile mutlu- yazıyordu...Eğer o kız ben isem 7 yaşında ailemin yanındaydım.. Ama nasıl olur?..Mindy bana bebek iken ailemin beni terk ettiğini söylemişti...O kız benim!Ne kadar anılarımı hatırlamasam da o kız benim!Mindy bana küçüklük fotoğrafımı vermişti.Onunla yan yana getirdim ve o benim...Kocaman bir yalanın içindeyim..
Alen'in yardımcısı aradı ve eve gelmesi gerektiğini söyledi.Kapıda araç göründü ve Alen'i arabaya kadar götürdüm.Ve Alen gitti.Bana kırılmış gibiydi çünkü onu götürürken elimi tutmadi.Normalde hep tutar ve gülümserdi.O her zaman ki masum tebessümünden...Onun kalbini kırdım ve ondan özür dilemeliyim ama şuan değil.Şuan çok önemli bir sorunum var.Bayan Mindy'in beni kaçırma ya da ali koyma olasılığını düşündüm.Bana bebek iken terk edildiğimi söylemişti.Ben 7 yaşında iken bebek değildim.Mindy bana yalan söyledi ve benim ailem var.Ailem yaşıyor...
Kafamın içide aynı hayatım gibi darmadağın..
