Bölüm 4

Soğuk bir kış günü yine kursun yolunu tutan Altay bey Bu sefer yavaş adımlarla sakin sakin yürüyordur. Kafasını eğmiş yürürüp ayaklarını seyrederken duyduğu bir ses ile irkilir; -Altay! Seslenen eskiden çok yakın olduğu ama son bir kaç yıldır pek de fazla görüşmediği can dostu Nedim Bey idi. Nedim bey iyi giyimli, saygılı bir adamdı; insanlar onu disiplinliliği ve sert mizacı ile tanırdı. Nedim bey mesleğini seven ve layığıyla yerine getiren bir asker idi. Muhtemelen iş yerinden dönüyordu çünkü ütülenmiş beyaz bir gömlek altına siyah keten bir pantolon giyiyordu ve kocaman tokası olan bir kemer takıyordu, üstüne ise pantolonu ve ayakkabısı ile uyumlu bir ceket geçirmişti; Altay Bey’in aksine oldukça şık giyimliydi. Mehmet beyin saçları kısa ama oldukça gürdü ayrıca bıyık bırakırdı, gözleri siyah ve büyük idi, kalın kaşları sert bakışlarını tamamlardı. Arkadaşını incelemeyi bitiren Altay Bey bir gülümseme zorlar ve sorar;-Merhaba Nedim, nasıl gidiyor? Altay Bey’in aksine Nedim Bey mizacına ters düşecek kadar samimi ve insanın içini ısıtan bir gülümsemeyle onu yanıtlar, ve ayaküstü sorular ile küçük bir sohbet başlatır. Bir süre sonra Altay bey şöyle söyler; -Çok özür dileyerek söylüyorum ki gitmem gerek, dersim var -Hayrola bu yaşta okula mı başladın? -Küçük çocuklara Fransızca dersi veriyorum .-Peki peki…sana kolay gelsin o halde .-Teşekkür ederim. Başıyla selam veren Altay bey bu sefer ayaküstü sohbette zaman kaybettiği için hızlı adımlarla kursa doğru yürür…