📍 Mekân: Konsey Salonu ve Akademinin Eski Kütüphanesi
⏳ Zaman: Perşembe, Gece Yarısı
🗣️ Anlatıcı: İlahi Bakış Açısı
Karan'ın kuzey sınırına gönderdiği mühürlü emrin üzerinden tam bir gün geçmişti. Marcus'un muhafızları gümüş madenlerinin etrafından çekilmek zorunda kalmıştı ancak bu geri adım, sürüye huzur getirmemişti. Aksine, akademinin taş koridorlarında daha büyük bir fırtınanın sessizliği hâkimdi. Gece yarısı konsey binasının alt katındaki gizli odada meşaleler yanarken, taht savaşı ilk kez bu kadar tehlikeli bir boyuta ulaşıyordu.
Lord Marcus, masanın üzerindeki boş kadehi öfkeyle kenara itti. Yüzündeki gerginlik odadaki herkesi sessizliğe gömüyordu. "Karan sınırı kapatarak beni köşeye sıkıştırdığını sanıyor," dedi, sesi oldukça kısık ve buz gibiydi. Yanında duran Victoria ve sürünün diğer muhalif amcaları haritanın etrafında toplanmıştı. "Ama asıl darbeyi hiç beklemediği bir yerden vuracağız. Elya'nın damarlarındaki o gümüş gücün efsanesini konseye karşı bir tehdit gibi kullanacağız. Kurda dönüşemeyen bir dişinin bu gücü kontrol edemeyeceğini ve sürüye felaket getireceğini yayacağız."
Aynı saatlerde, akademinin loş kütüphanesinde zaman çok daha yavaş akıyordu. Lara, tozlu rafların arasında eski deri kaplı bir kitabı inceliyordu. Yanında duran genç şifacı, etrafı kontrol ettikten sonra alçak sesle konuşmaya başladı. Elya'nın arenada gösterdiği o gümüşi gücün, aslında yüz yıl önce sürüden sürülen lanetli bir soya ait olabileceğini fısıldıyordu. Lara duydukları karşısında elindeki kitabı masaya bıraktı. İçindeki o sadakat savaşı daha da büyümüştü; en yakın arkadaşı Elya, şimdi tüm konseyin ortak hedefi haline gelmek üzereydi.
Karan ise kendi çalışma odasında, masanın üzerindeki sınır haritalarını incelemeye devam ediyordu. İki gündür neredeyse hiç uyumamıştı ve yorgunluğu gözlerinden okunuyordu. İçindeki Alfa dürtüsü, Elya’nın tehlikede olduğunu söylüyordu. Marcus'un emre bu kadar kolay uymasının arkasında çok daha karanlık bir plan olduğunu seziyordu. Sürüdeki güç dengeleri tamamen değişmişti. Herkes kendi hamlesini saklıyordu ve yarın sabah sürü, hiç beklenmeyen büyük bir ittifak haberiyle uyanacaktı.
Muhafızın getirdiği o kanlı harita odadaki masanın üzerine serildiğinde, Karan bir an bile duraksamadı. Ceketini hızla üzerine geçirip kapıya doğru yöneldi. Lord Orhan da telaşla onun arkasından yürüyordu. Marcus sınırı resmen ihlal etmiş ve savaşı başlatmıştı. Bu durum artık konsey kurallarıyla çözülecek bir mesele olmaktan çıkmıştı. Karan, koridorun sonundaki muhafızlara dönerek, "Kuzey sınırındaki tüm adamları toplayın, şafak sökmeden oraya varacağız," dedi. Sesi oldukça düz, sert ve netti.
Aynı dakikalarda Lara, Elya’nın odasının kapısını yavaşça araladı. İçerideki loş ışıkta Elya, yatağın kenarına oturmuş, sessizce dışarıdaki karmaşayı dinliyordu. Lara içeri girip kapıyı arkasından kapattı ve doğrudan onun yanına oturdu. Yüzü solgundu. Büyük kelimeler kullanmadan, doğrudan konuya girdi. "Kütüphanede eski kayıtları inceledim Elya," dedi, sesi hafifçe titriyordu. "Marcus senin peşini bırakmayacak. Yarın sabah konseyde senin gücünün bu sürüye uğursuzluk getireceğini söyleyecek. Buradan gitmek istediğini biliyorum ama şu an tam hedef tahtasındasın."
Elya, Lara'nın gözlerinin içine baktı. İçindeki hayatta kalma korkusu bir anlığına yeniden yüzeye çıkmıştı. "Karan sınıra gidiyor, değil mi?" diye sordu kısık bir sesle. Lara başını olumlu anlamda salladığında, Elya derin bir nefes alıp ayağa kalktı. "Marcus’un asıl derdi madenler veya sürü yasaları değil. O sadece Karan’ı yalnız yakalamak istiyor. Eğer Karan bu gece o sınıra giderse, Marcus’un kumpasına doğrudan yürümüş olacak."
Akademinin avlusundan gelen at sesleri ve muhafızların ayak patırtıları odanın pencerelerine kadar ulaşıyordu. Karan atına binip dizginleri kavradığı an, gözleri bir saniyeliğine Elya’nın odasının pencerelerine kaydı. İkisi de bu gecenin sürü için uzun bir dönüm noktası olduğunu biliyordu. Karan atını hızla gecenin karanlığına doğru sürerken, akademinin taş duvarları arasında çok daha tehlikeli ve sessiz bir plan devreye giriyordu.
Karan’ın avludan ayrılmasıyla birlikte akademinin koridorları tamamen sessizliğe gömüldü. Lara oturduğu yerden kalkıp pencerenin kenarına gitti. Dışarıdaki zifiri karanlığa bakarken yüzündeki endişe daha da belirginleşiyordu.
"Karan çok zeki bir lider Elya," dedi Lara, arkasına dönmeden. Sesi her zamankinden daha durağandı. "Marcus'un kumpas kurduğunu o da biliyor. Ama sınırdaki adamlarını korumak zorunda. Alfa olmanın kuralı budur. Kendi hayatını tehlikeye atacağını bile bile o atı sürmek zorundaydı."
Elya odanın ortasında bir süre sessizce durdu. Zihnindeki o modern dünyanın mantığı, bu kurt adam düzeninin kurallarıyla çarpışıyordu. "Sadece sınırla kalmayacaklar Lara," dedi yavaşça. Sesi düz ve abartısızdı. "Marcus burayı boş bırakmaz. Karan’ın gidişini fırsat bilip bu gece akademiyi basabilirler. Gücü henüz tam kontrol edemiyorum, eğer gelirlerse ikimiz de kapana kısılırız."
Lara hızla Elya’nın yanına yürüdü. Gözlerinde ilk kez o çocukluk arkadaşının sarsılmaz kararlılığı vardı. "Kütüphaneden çıkarken şifacı odasının anahtarını aldım," dedi cebinden küçük bir demir anahtar çıkararak. "Konsey binasının altındaki eski tünellere açılıyor. Eğer buraya gelirlerse koridorlarda savaşamayız. Şafak sökene kadar o tünellerde saklanmamız gerekiyor."
Tam o saniyede, koridorun uzak ucundan ağır ahşap kapıların sertçe kapanma sesi yankılandı. Arkasından gelen muhafız botlarının patırtısı aceleciydi. Marcus’un adamları, Karan’ın akademiden ayrılışının üzerinden henüz yarım saat bile geçmeden taş merdivenleri tırmanmaya başlamıştı. Elya ve Lara birbirlerine baktılar. Konuşmaya vakit yoktu. Lara anahtarı sıkıca kavradı ve odanın arka tarafındaki gizli bölmeye doğru hamle yaptı. Sürüdeki taht savaşı, artık akademinin loş koridorlarında bir hayatta kalma mücadelesine dönüşmüştü.
