Ece SOYKAN
Duyduğum alarmın sesiyle gerçekliğe döndüğümde o günün pazartesi olduğunu hatırlamak tüm moralimi altüst etmeye yetmişti. Herkes öğretmenlerin okulu sevdiğini okula gidip ders anlatmaya bayıldığını falan zannederdi. Katiyen yaladı. Tamam iyi meslekti, işimi de severek yapıyordum ama sabahın yedisinde kalmaya da ölüp bitmiyoruz yani, üstelik bugün yeni atandığım okulda ilk günümdü bu da her zamankinden yorucu olacağı anlamına geliyordu. Amacım tüm öğrencilerime İngilizceyi sevdirip okuldaki o herkesin sevdiği hoca olmak olsa da haftanın ilk günü sabahın köründe, tüm sınıfın yarı uykuda olduğu bir derste bakalım bunu ne kadar iyi yapabilecektim. Ya da yapabilecek miydim? Kahvaltı yapmak için merdivenlerden aşağı indiğimde benden üç yaş büyük abim Emir, nam-ı diğer Emir Ağa’nın kahvaltı masasında beni beklediğini gördüm doktor önlüğünü giymemişti henüz, zaten o çok değer verdiği beyaz önlüğünü kahvaltıda giymesini bekleyemezdim. Onun dışında herkes üniforması varsa onu giyerek otururdu sofraya bunun için annemden az azar yememişti. Yanında Kutay oturuyordu, beni görünce gülümsedi. “Hoşgeldin ufaklık demek artık aynı okulda çalışıyoruz.” Aynı okulda çalışıyorduk ve bana ufaklık diyordu aramızda yalnızca üç yaş olduğunu kabullenmemek için o kadar uğraşıyordu ki. Buna aldırmadan gülümseyerek sen de hoşgeldin diye cevap verdim. Kaybedecek vakit yoktu. Tam masadan kalkerken kapının tıklatıldığını yok, kapının resmen yumruklandığını duydum kapı kapı olalı böyle eziyet çekmemişti yani. Abim sinirle kapıyı açtığında Atay ile burun buruna gelmeyi beklediğini sanmıyorum tabi. İkisi de bir adım geri çekilirken abimin yüzünde bariz bir öfke Atay’ın yüzünde ise her zamanki o haylaz sırıtış vardı. “Nerde kaldınız ya okul tarihine ilk günden geç kalan öğretmenler olarak mı geçmek istiyorsunuz yoksa.” “Bunun için mi kapıya işkence ediyordun çatlama geliyoruz.” Kıkırdadım Kutay abi bunları söyledikten sonra sonra sessiz bir şeklinde söylenmeye başlamıştı. En sonunda herkes arabasına binmişti biz üçümüz aynı yöne sürerken abim ters tarafa gidiyordu. O zaman bekle beni Yareli-Karaçam Köy Ortaokulu.