Karartı yavaşça üstüme geliyordu . O anda gözlerim karardı bayıldım . Ayıldığımda her yer sisti bir an için öldüğümü sandım . Sisler kaybolunca yine aynı yerde cesetlerin üstündeydim . Karartı yoktu . Bana bir şans mı vermişti yoksa beni öldürmemesi için birşey onu engellemiş miydi kararsızım. Ama her ne olursa olsun umrumda değildi . Bunu fırsat bilip kaçacaktım ama öncesinde buradakilerin yaşayıp yaşamadığına baktım . Hepsi ölmüştü artık eminim . Merdivenleri ikişer ikişer atlayıp çıkış kapısının önüne geldim kapı ardına kadar açık . Karartı ortalıklarda yok . Buna çok sevindim. Dışarı çıktım . Ön bahçeyi ilk defa görüyorum.
Etrafım gür ve sık ağaçlarla kaplı . Ve buranın ortasında iki yöne ayrılan bir yol var . Ne tarafa gideceğimi bilmiyorum. Ne tarafın beni şehire götüreceğini bilmiyorum. Ama içimden bir ses bana sağ tarafa gitmemi söylüyor . Başka çarem olmadığı için o sesi dinliyorum ve sağa doğru gidiyorum .