`~Biz sahibsiz çocuklardık,stay bizim evimiz oldu~`☆
Straykidsle geçen her anım çok güzeldi. Kalbimin acısı azalıyor,günlerim stressiz geçiyordu.
Ben aile ne demek bilmiyordum.
Ben,ev ne demek bilmiyordum.
Ev sadece dört yanı duvar ve çatısı olan yer değilmiş,ev sevdiklerinin yanıymış.
Odama göz gezdirdim. Masamın üzeri üyelerin aldığı hediyyelerle doluydu. Gülümsedim.....
'Stayimiz ne yapıyoo?'dedi Bangchan.
Bakışlarım ona döndü mutlulukla.
Bangchan cebinden çıkardığı çikolatayı bana uzatdı.
'Biraz ezilmiş cebimde,ama hayla yiye bilirsin'desi şefkatle.
Gözlerim doldu. Yavaşca çikolatayı aldım.
'Oppa..'dedim.
'Hm?'dedi yanıma oturarak.
'Her geldiğinizde bana birşeyler almak zorunda değilsiniz...'dedim 'sizin varlığınız benim için ne ifade ediyor,tahmin edemezsiniz'dedim.
Bangchan derin nefes aldı. 'Almina.'dedi sakince 'Seni mutlu etmek istiyoruz. Hayır,bunun sebebi senin hastalığın falan değil. Bunun sebebi,sen bizsin. Anlata biliyormuyum? Sen bizim ailemizdensin. Senin varlığın,bizi güçlendiriyor.'dedi gülümseyerek 'Şimdi kendini kötü hiss etme,yoksa lee know ağzına peçete soka bilir ve bu sefer bende müdahile etmem'dedi ortamı yumuşatmak için.
Güldüm.
Kalbime saplanan acıyla gözlerim kapandı
'Almina..?'dedi Bangchan ayağa kalkarak.
'Iyiyim'dedim hemen 'başım döndü sadece'.
'Eminmisin?'dedi Bangchan endişeyle.
Başımı olumluca salladım ama acı hafiflenmiyordu ve dayanılmazdı.
Bir kaç saniye içinde yer ayaklarımın altından kaydı sanki ve bedenim soğuk zemine düştü.
`~Biz ölünce kayarmış gökyüzünden bir yıldız. Ama o yıldızla beraber bir kaç yıldız daha kaymış bu gece.
☆Hellolardan bir demettttt. Bölüm nasıldı? Fikirleriniz benim için önemli. Ömrünüz yıldızlar kadar olsun..☆
