Sabah uyandığımda hasta olmuştum.. Ateşim yüksekti, karnım ağrıyor ve başım dönüyordu. En azından bir şey atıştırayım diye dolaptan peynir aldım. Peyniri ekmeğin arasına koyup yedim. Okula doğru gittim. Melis'in yanında otururdum hep, bugün Sude'yle oturduğunu gördüm. İkisi sohbet ediyordu, Melis yoksa artık benle arkadaş olmak istemiyor muydu?. Sıralarda birinin yanı boştu. Ayça, evet Ayça yalnız oturuyordu.
"Şey yanına oturabilir miyim?"
"Tabiki! gel oturr"
Ayça çok cana yakındı. Melis'le çok iyi anlaşırken birden beni satması.... Ayça lavaboya gidip geliceğini söyledi. Melis yanıma gelip
"Sera bu kız kim? Yeni arkadaşın mı?"
"Evet."
"Ben sattın yani?"
"Ne?. Ben seni satmadım sen beni sattın.."
"Sırf Sude'yle takılıyorum diye mi?. O benim en yakın arkadaşım."
"Peki ben? Artık arkadaşın değil miyim?.."
"Değilsin. Sen fakirsin ve aynı robot gibisin"
Sude Melis'in yanına gelip benle dalga geçmeye başlar.
"HAHAHAHHAH. İyi dedin knkk. O benim en yakın knkm anladın mı fakir kız."
"Ama ben hiçbir şey yapmadım..."
Melis: "Boşver knk gidelim hadii"
Melis ve Sude göz devirerek gider. İlk arkadaşımı kaybetmiştim.. Ama yeni bir arkadaş edinmiştim. Ayça.. Artık tek arkadaşım oydu. Acaba o da beni sonradan satar mıydı?. Okul bitince eve gittim. İçeri girdim, beni gören annem:
"Geldin sonunda, hadi bulaşıklar seni bekliyor. Bir işe yara!"
"T-tamam anne..."
Bulaşıkları yıkadım ve üzerimi değiştirip yatağıma yattım. Sabah bir şeyler atıştırmıştım ama hâlâ açtım. Annemin terlikle vurmasıyla uyandım acı içinde.
"Peynir, ekmeği sen mi yedin lan!"
"A-anne çok açtım o yüzden yedim."
"Bidaha dolaptan bir şey yemiyceksin! Kilo alıcaksın sonra sana gülecekler!. Akşam yemeği yok yat zıbar!"
"....."
Yastığıma 2 gözyaşı düştü. Gözlerim dolmuştu.. Aradan birkaç ay geçti, sınavlar başladı. Sabah hazırlanıp aç bir şekilde okula gittim. Sınav 2 ders sonra olacaktı. Ben sınavdan önceki ders bir tuhaf hissetmeye başlamıştım. Ayça sordu:
"Sera iyi misin?"
"Evet iyiyim"
Aslında iyi değildim. Başım çok dönüyor, gözlerim kararıyordu. Birkaç dakika sonra bayıldım. Uyandığımda hastanedeydim. Ben bayılınca Ayça öğretmene haber vermiş ve öğretmenler de Ambulansı aramış. Annemle babamın geldiğini gördüm, kardeşim yoktu o okuldaydı. Yanıma geldiğinde annemin ilk dediği cümle
"Sınavdan kaytarmak için bayılma numarası mı yaptın?!"
diye söylenişiydi. Babam ise:
"Daha iyi bir yalan bulamadın mı?!"
Dedi. İkisi de başımda söylenip duruyor, beni azarlıyorlardı. Başım çok ağrıyordu, söyledikleri şeyleri pek duyamıyordum bile. Tek dediğim şey ise:
"Ben açlıktan bayıldım, anne sen dün yemek yememe izin vermedin."
Annem: "Bak hâlâ yalan söylüyor!. Sen açlıktan bayılmadın! Numara yaptın!!"
Babam: "Terbiyesiz! Hem numara yapıyor hem de annesine iftira atıyor!!"
Dediler. Dayanamadım, duyduklarımı hazmedemeyip geri bayıldım. Sınavımı da kaçırmıştım... Doğruyu söylediğim halde inanmayıp daha fazla azarladılar. Birkaç hafta okula gitmeyip evde dinlendim doktorun verdiği ilaçları içtim. İyileştikten sonra okula devam ettim, kaçırdığım sınavların telafi sınavlarına girdim fakat sınavlara hiç çalışamadım. Doktor evde dinlenmemi söyledi ama annem sürekli ev işleri yaptırdı. Baş ağrısıyla ev işlerini yapmaya çalışırken telefonla oynayan kardeşim bana bakarak dalga geçip ezercesine gülüp duruyordu. Birkaç haftam böyle geçti...