Karlı bir kış sabahı, babamın arabanın lastiklerine zincir vurmasının sesiyle uyandım. Köpeğimiz Lily uyandığımı görünce hemen yatağıma atladı. Lily'yi öptükten sonra anneme sarılmaya aşağıya indim ama keşke inmeseydim. Annem bana düşmanıymış gibi bakıyordu. Mutfağın tezgâhına parmaklarımı sürterek geçtim ve anneme sarılmak üzere kollarımı omuzlarına koydum. O an hiç beklemediğim bir şey oldu, bana birden bağırarak:
"Çek ellerini, uzaklaş benden, Damla!"
"A-Anne, ne oldu, ne yap-"
"Daha fazla şey duymak istemiyorum."
Annem bir şeyler biliyordu, hem de bilmemesi gereken bir şeyler. Odama çıkıp okul için hazırlanmaya başladım. Sınav senemdi ve okulun son haftasıydı. Muhtemelen her günkü gibi babam beni okula bırakacaktı. Kız kardeşim Derya hâlâ uyuyordu, okula geç kalacaktı. Odamdan yüksek bir sesle ona bağırdım:
"Deryaa! Hadi kalk, okula geç kalacaksın!" dedim.
Normalde beni taklit eder, gülerdi ve uykusuna devam ederdi. Bu sefer odasından çıt sesi bile gelmedi. Bir şeyler oldu sandım ve odasına doğru yürümeye başladım ama o sırada telefonum çaldı. Arayan okuldan arkadaşım Alina'ydı. Derya rahatsız olmasın, belki de bugün havasında değil, okula gitmez diye düşünüp odama geri döndüm ve Alina'yla konuşup hazırlandım.
Bir süre sonra Derya'nın odasından ağlama sesleri geldi. Derya'nın odasına koştum, yatağının kenarında kıvrılmış, ağlıyordu. Ona sarıldım ve ne olduğunu sordum. Başta söylemeye niyeti yoktu, ona karşı sert davrandığımı görünce konuşmaya başladı:
"Abla, bizim hayatımız bitti."
"Ne oldu, Derya, anlat?"
"Abla, annem..."
"N'olmuş anneme, söylesene."
"Abla, annem senin geçen gece Çınar'la çıktığını öğrenmiş."
Bir süre sessiz kaldım. Çünkü Çınar, bizim küçük kardeşimizin katiliydi...
