Gece’nin annesiyle babası aşağı kattaydı.
Gece odasında resim çiziyordu.
Kulaklığının sesi… annesiyle babası bile duyabilirdi.
Babası ayağa fırladı.
“Benim ablama bunu yapamazsın!”
“Hamileyim ve rahat hissetmek istiyorum, Kaan.”
Annesi ellerini kafasına vurdu.
“Yapabilir miyim?
Hamile bir kadının rahat hissetmesine izin veriyor musun?”
“Ben mi bozuyorum senin rahatını?”
Gece’nin annesi elini şakaklarına götürdü.
“Ben öyle bir şey mi dedim? Salak mısın sen?”
Kaan elindeki bardağı yere attı.
“Bana bir daha hakaret edersen—”
Gece’nin annesi dikildi.
“Naparsın?”
Kaan onu omzundan tutup hafifçe sarstı.
Sonra hemen ellerini çekti.
Kendi başına vurmaya başladı.
Gece’nin annesi çekip mutfağa gitti.
Ocak açıktı.
Tencere boştu.
“AH!”
Keskin bir feryat.
Ellerini ocağa vurdu.
Sonra çıkıp salona geçti.
Gece, siyah kalemiyle kurşun kalemin silik izlerinin üzerinden geçti.
Bu…
Bu tam anlamıyla Güneş’e benziyordu.
Hayır.
Bu zaten Güneş’ti.
Aşağı kattaki çatırdamaları—
duymuyordu.
Ama hissediyordu.
Aşağıdaki sesler değişti.
Gece onları da duymadı.
Kaan bağırdı:
“Hale! Hale!”
Hale bağırdı:
“Ne var?”
“Yanıyor!”
Hale koşarak mutfağa geldi.
Kaan’ın elini tuttu.
“Çıkalım! Çabuk!”
Kendilerini dışarı attılar.
Hale, Kaan’a baktı.
Kaan, Hale’ye.
“Gece!”
Düşünecek vakit yoktu.
BOM!
Alevler yükseldi.
Tüp patladı.
Gece kulaklığını çıkardığında…
Kapının altından sızan, pencereye çarpıp geri dönen o siyah, yoğun dumanı gördü.
Gözleri büyüdü—
Kapıyı açmamalıydı.
Açtı.
Kat çöktü—
aşağı, alevlerin ortasına düştü.
Kafasını tuttu.
Yalpalayarak kalktı.
Güldü.
Saçları…
kıyafeti…
tutuşmuştu.
Yıkılan duvara doğru yürümeye başladı.
Kendini söndürmedi.
Gülüyordu.
Arkadaki ayağını, diğerinin tam önüne koyuyordu.
Denge… zar zor.
Gözleri ya kapalıydı
ya da neredeyse yok gibi, kısık.
Görmek istemiyordu.
Sanki görmezse
acıyı da hissetmeyecekmiş gibi.
Çıktı.
Annesi ve babası ona doğru koşarken
tutuşan saçlarını tuttu.