Komiteye çıkmadan önce “bugün son günün, hadi en iyisini yap” dedim.
Nefes aldım ve okumaya başladım:
“Nerde benim aşkım?
Yoksa seni kırdım mı?
Kırıp dağıtıp bıraktım mı?
Montmartre’da yağmur yağıyor hayatım.
Akın akın akıp gidiyor…
Seller, sular ve okyanuslar—
Kalbime doğru akın ediyorlar,
Kırmak istiyorlar.
İncitmek istiyorlar,
Başaramıyorlar.”
Durup nefes aldım.
“Başaramazlar ki,
Kalbim yerinde değil ki.
Senin iki elinin arasında,
Benim hayatım senin iki ellerinin arasında.”
Büyük bir alkış.
Tüm komite ellerini çarpıyor, hepsinin yüzünde gülümseme var.
Ben de mutluydum.
Kısa bir süreliğine…