Ertesi sabah...
Yoon Ha-rin şirketin döner kapısından içeri girdiği anda bir şeylerin ters olduğunu anladı.
Resepsiyondaki görevli ona garip bir gülümsemeyle baktı.
Muhasebeden geçen iki çalışan fısıldaşmayı kesti.
Asansöre bindi.
Tam kapılar kapanacakken üç kadın çalışan da yetişti.
"Bekleyin!"
Kapılar açıldı.
Üçü de içeri girdi.
Sessizlik...
Sonra biri usulca Ha-rin'e baktı.
"Şey..."
Ha-rin gülümsedi.
"Evet?"
"CEO gerçekten yakından da bu kadar yakışıklı mı?"
Ha-rin gözlerini kırpıştırdı.
"...Ne?"
Diğer kadın hemen araya girdi.
"Dün gece birlikte çıktığınızı gördük."
"Birlikte çıkmadık."
"Seni eve bırakmış."
"Bırakmadı."
"Şemsiyenin altındaydınız."
"Çünkü yağmur yağıyordu!"
Üç kadın aynı anda "Hııı..." diyerek sırıttı.
Ha-rin derin bir nefes aldı.
"Sabır... Daha ilk uyarı bile değil."
Tam o sırada asansör durdu.
Kapılar açıldı.
İçeri Cha Do-hyun girdi.
Üç kadın çalışan bir anda dikleşti.
"Günaydın Sayın Başkan!"
"Günaydın."
Do-hyun'un bakışları doğrudan Ha-rin'e kaydı.
"Günaydın, Bayan Yoon."
"Günaydın..."
Asansördeki sessizlik bu kez daha da garipti.
Ha-rin gözlerini tavana dikti.
"Lütfen kimse konuşmasın."
Tam o anda kadınlardan biri cesaretini toplayıp CEO'ya döndü.
"Sayın Başkan..."
"Evet?"
"Dün gece güzel vakit geçirdiniz mi?"
Ha-rin'in gözleri fal taşı gibi açıldı.
"Allah'ım, bunu gerçekten sordu."
Do-hyun hiç istifini bozmadı.
"İş yemeğiydi."
"Yani... sadece iş?"
"Sizce başka ne olabilirdi?"
Kadın utancından kıpkırmızı kesildi.
Asansör tam şirketin bulunduğu kata geldi.
Kapılar açıldı.
Ha-rin hızla dışarı çıktı.
"Ben masama gidiyorum!"
Arkasından Do-hyun'un sesi geldi.
"Bayan Yoon."
Ha-rin durdu.
"Evet?"
"On dakika sonra odama gelir misiniz?"
Koridordaki herkes aynı anda dönüp onlara baktı.
Ha-rin içinden,
"Eyvah..."
dedi.
On dakika sonra...
Ha-rin kapıyı iki kez tıklattı.
"Gelin."
Kapıyı açtı.
CEO'nun odası beklediğinden bile büyüktü.
Kocaman camlar, şehir manzarası, düzenli bir masa...
Ve masanın arkasında oturan Cha Do-hyun.
Başını bile kaldırmadan konuştu.
"Kapıyı kapatın."
Ha-rin kapıyı kapattı.
"Kesin dedikodular yüzünden fırça yiyeceğim."
Do-hyun önündeki dosyayı kapattı.
Sonunda gözlerini ona çevirdi.
"Sizce dün geceki fotoğraflar kaç dakikada şirkete yayıldı?"
Ha-rin düşündü.
"...Yirmi?"
"On iki."
"Vay."
"Şaşırmadınız mı?"
"Biraz."
Do-hyun hafifçe iç çekti.
"Bu yüzden sizden bir ricam var."
"Dinliyorum."
"Bundan sonra şirket içinde mümkün olduğunca yan yana görünmeyelim."
Ha-rin kaşlarını kaldırdı.
"Merak etmeyin."
"Neden?"
"Benim de niyetim yok."
İkisi de birkaç saniye birbirine baktı.
Sonra aynı anda,
"Güzel."
dediler.
Ha-rin gülmeye başladı.
"İlk kez aynı fikirdeyiz."
Do-hyun da hafifçe gülümsedi.
"Sanırım."
Tam o anda kapı sertçe açıldı.
İçeri telaşla asistan girdi.
"Sayın Başkan!"
"Nedir?"
"Japonya'dan gelen yatırımcılar erken gelmiş."
"Peki?"
"Sizin hazırladığınız sunumu isteyen tek kişi..."
Asistan başını Ha-rin'e çevirdi.
"...Yoon Ha-rin."
Ha-rin şaşkınlıkla kendini gösterdi.
"Ben mi?"
"Evet."
"Asıl sorun şu..."
Asistan yutkundu.
"Yatırımcılar sizi Sayın Başkan'ın nişanlısı sanıyor."
Oda bir anda sessizliğe gömüldü.
Ha-rin'in ağzı açık kaldı.
"NE?!"
Do-hyun ilk kez gerçekten şaşırmıştı.
Ve bu yanlış anlaşılma, ikisinin hayatını tahmin ettiklerinden çok daha fazla değiştirecekti...
Devam edecek...