Gece yarısını geçmişti.
Do-hyun'un siyah arabası hastanenin önünde sertçe durdu.
Motor daha tam durmadan Ha-rin emniyet kemerini çözdü.
"Teşekkür ederim!"
Kapıyı açıp koşmaya başladı.
"Yoon Ha-rin."
Do-hyun'un sesi arkasından geldi.
Ha-rin döndü.
"Telefonun."
Ha-rin elini cebine attı.
Boştu.
Telaştan telefonunu arabada unutmuştu.
"Ben bugün gerçekten dağıldım..."
Telefonunu aldı.
İlk defa utanarak gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
Do-hyun sadece başını salladı.
"Gidin."
Ha-rin üçüncü kata kadar neredeyse koşarak çıktı.
Koridorun sonunda annesini görünce derin bir nefes verdi.
"Anne!"
Annesi yatağın üzerinde oturuyordu.
Yüzü solgundu ama gülümsüyordu.
"Korkuttum seni."
"Ne oldu?"
"Tansiyonum düştü."
Ha-rin'in gözleri doldu.
"Telefonu öyle açınca... Çok korktum."
Annesi kızının elini tuttu.
"İyiyim."
"Doktorlar biraz dinlenmem gerektiğini söyledi."
Ha-rin sonunda rahat bir nefes alabildi.
Tam o sırada kapı çalındı.
İçeri Do-hyun girdi.
Elinde hastane kantininden aldığı iki şişe su vardı.
"Rahatsız etmiyorum umarım."
Ha-rin'in annesi şaşkınlıkla ona baktı.
"Bu genç adam kim?"
Ha-rin'in yüzü kızardı.
"Şey..."
Do-hyun sakince cevap verdi.
"Ben Ha-rin'in çalıştığı şirketin başkanıyım."
Annesinin kaşları havaya kalktı.
"Başkan mı?"
"Ha-rin bana hastaneye geleceğini söyleyince ben de bırakmak istedim."
Ha-rin annesine baktı.
Annesinin yüzündeki ifade çok tanıdıktı.
"Anne... Lütfen yanlış anlama..."
Annesi hafifçe gülümsedi.
"Demek kızımı bu saate kadar yalnız bırakmadınız."
Do-hyun kısa bir sessizlikten sonra,
"Bunu herkes yapardı."
dedi.
Ha-rin içinden,
"Hayır... Herkes yapmazdı."
diye geçirdi.
Doktor son kontrolleri yaptıktan sonra annesi taburcu edildi.
Hastanenin önüne çıktıklarında yağmur yeniden başlamıştı.
Ha-rin taksi uygulamasını açtı.
"Bir araç çağırırım."
Do-hyun telefonu nazikçe aşağı indirdi.
"Sizi eve bırakırım."
"Gerçekten gerek yok."
"Bu ikinci kez."
Ha-rin kaşlarını çattı.
"Ne ikinci kez?"
"Bana 'gerek yok' deyişiniz."
"Üçüncüde ne olacak?"
Do-hyun birkaç saniye düşündü.
Sonra ilk kez Ha-rin'in kullandığı cümleyi ona karşı kullandı.
"Üçüncü uyarıdan sonrasını siz daha iyi biliyorsunuz."
Ha-rin birkaç saniye boş boş baktı.
Sonra istemsizce kahkaha attı.
"Benim sözümü bana karşı mı kullandınız?"
"İşe yaradı."
"Hiç adil değil."
Do-hyun'un dudaklarında küçük bir gülümseme belirdi.
"Hayat da öyle."
Annesini eve bıraktıktan sonra sıra Ha-rin'e gelmişti.
Araba apartmanın önünde durdu.
Gece sessizdi.
Ha-rin emniyet kemerini çözdü.
"Bugün için..."
Bir an durdu.
"...gerçekten teşekkür ederim."
Do-hyun direksiyondan elini çekti.
"Bir şartım var."
Ha-rin şaşırdı.
"Şart mı?"
"Yarın işe geç gelin."
"Ne?"
"Uykusuzsunuz."
"Hayır, çalışmam lazım."
"Bu bir emir."
Ha-rin kollarını bağladı.
"Ben emirleri pek sevmem."
"Biliyorum."
"O zaman neden söylediniz?"
Do-hyun bu kez doğrudan gözlerinin içine baktı.
"Çünkü bazen güçlü insanlar da dinlenmek zorundadır."
Ha-rin o an cevap veremedi.
Kimse ona uzun zamandır bunu söylememişti.
Sessizlik birkaç saniye sürdü.
Tam Ha-rin arabadan inecekken...
Karşı kaldırımda siyah kapüşonlu bir adam onları izliyordu.
Elindeki telefonla arabaya doğru birkaç fotoğraf çekti.
Sonra yavaşça gülümsedi.
"Sonunda..."
"Zayıf noktanı buldum, Cha Do-hyun."
Adam karanlığın içinde kaybolurken ne Ha-rin ne de Do-hyun onu fark etmişti.
Devam edecek...