Bölüm 7

Evet, herkesin beklediği an gelmişti. Kesin bunlar, yani Chard, Mary’yi bulup onunla kaçacak, mutlu bir şekilde yaşayacaklardı. Lütfen kötü bir hikâye istemiyorsan burada kal, ama “Hayır, ben gerçekleri öğrenmek istiyorum.” dersen okumaya devam et. Yıl 1401. Chard’ı bekliyordum, uzun senelerdir. Şimdi vakti gelmişti, birlikte kaçacaktık. Ama saat kaç oldu, hâlâ gelmedi. Kapıyı her açtığımda “Chard!” diye açıyordum. Saat akşam 8’di. Kapı çaldı, “Chard!” diye açtım kapıyı. Karşımda Gilbert çıktı. Bana bakarak “Sen hâlâ o pis şövalyeyi mi bekliyorsun?” dedi. Ona sinirli gözlerle bakarak “O pis değil, o benim bir parçam. Asıl pis sensin, Gilbert!” dedim. Gilbert derin bir iç çekerek “Şu an seninle uğraşamam. İstediğin kadar bekle istersen, hiç uyuma, umrumda değilsin, pis karı!” dedi. Gilbert odasına gitmişti. Bana “Üşüdün mü?” diye sormadı. Chard olsaydı beni kucağına alıp yatağa götürürdü. Onu çok özlüyorum. Kaç saattir Chard’ı bekliyorum. Saat gecenin 3’üydü. Bir an kapı çaldı. Sevinçle kapıyı açtım, “Chard!” diye seslendim ve yaşlı bir postacı adam belirdi. Yorulmuş sesiyle “Merhabalar hanımefendi, siz Mary olmalısınız. Chard sizden çok bahsetmişti.” dedi. Hiç beklemediğim anda adam salya sümük ağlamaya başladı. Ona yardımsever bir sesle “Bayım, iyi misiniz? Chard nerede?” dediğimde adam ağlayarak “O-o büyük bir savaşa katıldı. Orada, o büyük savaşta ö-öldü.” dedi. “O öldü.” kelimesini duyunca kalbim yanmaya başladı. Adam konuşmaya devam etti: “Son sözü ise ‘Üzgünüm Mary, sanırım sözümü tutamadım.’ idi.” Yaşlı adamla birlikte ağlamaya başladık. Birkaç dakika ağladıktan sonra kendimize geldik. Yaşlı adam bana bir mektup uzattı. “Bu sana. Chard sana ölmeden önce yazmış. Sana bunu 1401 yılında vermemi istemişti.” dedi. Mektubu açtım ve içindekileri okumaya başladım. Mektup: Canım sevgilim, sanırım sözümü tutamayacağım. Çok özür dilerim. Büyük bir savaşa katılacağım, oradan sağ çıkmam çok zormuş. O yüzden bu mektubu yazıyorum. Seni en son o gelinlikte gördüğümde sana bininci kez âşık olmuştum. Ama keşke o damatlığı giyinen, o “Evet.” diyen kişi olmak için nelerimi vermezdim! Ama en azından beni o Gilbert’tan daha çok sevdiğini biliyorum. Bu sana söylediğim son aşk dolu cümlem olabilir, sakın bunu unutma. Gözlerin… Öyle acımasız bir güzelliğe sahip ki böylesine çiçekler bile görse yanında solgun kalır. Bana rüzgârda savrulan mavi çiçekleri hatırlatıyor. Eski kitapların arasında anlatılmayı bekleyen o bakışlarında durmayan bir kış var ve sana her baktığımda yemin ederim ki sana yeniden âşık oluyorum. Seni ne kadar sevdiğimi bilemezsin, Mary. Sevgilerle, Chard. Mektuba her baktığımda yanağımda bir parça gözyaşı akıyordu. Onu çok seviyordum. Neden öldü ki? Neden? Hepsi benim suçum. Hepsi… O düğünü iptal etmeliydim. Zindanlarda yaşasam daha iyiydi. Neden, neden? Ağlamaktan gözlerim şişmişti. Hâlâ “Neden?” diye sayıklıyordum ve bir ip alıp kendimi asmıştım. Çünkü onunla bir hayat yoksa, benim içimde de hayat yoktu. SON Yazar:Eslem Sultan gül