Bölüm 2

Bazen aşkı anlayamaz insan. Onun aşk olduğunu fark edemeden gider hayat. Işığın adını veya yüzünü göremeden âşık olur insan. Ben de adını ve yüzünü görmeden sevdim onu. Aşk çok acımasız.Neyse, ben teşekkür ettim ama sanki çok utanmış gibiydi. Yani kendi bunu söylediğine inanamıyormuş gibiydi. Yürüdük yürüdük; daha nereye gittiğimizi bilmiyordum. Seslendim şövalyeye: “Hey şövalye, nereye gidiyoruz?” dedim.Bana döndü. Asker adımlarıyla o kadar sertti ki kaya gibiydi. Bana kahve rengi gözleriyle baktı. Gözlerimiz birleşmişti sanki. Kalın bir sesle, “İskoçya kralı, yani babanın burada bir şatosu varmış. Oraya gidiyoruz,” dedi.“Tamam,” diyerek ona yaklaştım. Onu kaybetmek istemiyordum çünkü İngiltere’yi, daha sokaklarını bilmiyordum. Kaybolmak istemiyordum.Babamın İngiltere’de aldığı şatoya gelmiştik. Şövalye kapıyı açarak, sesi kalın bir şekilde, “Bayanlar önden,” dediği anda, “Teşekkür ederim,” dedim. İçeri girmiştik. Benim arkamdan geldiğini duyabiliyordum. Arkadan ışıkları yakmıştı ama içimde bir gariplik vardı. Sanki mumlar yakılmıştı önceden. Sanki mumlara yaklaştığım anda şövalye kolumdan tuttu.Ona döndüğüm anda bana kalın bir sesle, “Bir sorun var,” dedi. Ben de gözlerimi onun gözlerine bakarak, “Evet,” dedim. “Mumları yakalı birkaç dakika olmuş.”Şövalye bana şok içinde bakarak, “Nerden anladın? Mumlara dokunmadın bile,” dedi. Ben kolumu çekerek ona mumun daha taze yanmış olduğunu gösterdim. Bana odaklanmış şekilde bakarak, “Haklısın,” dedi.Yukarıdaki merdivene çıkmaya başladık. Şövalye beni arkasına alarak, “Dikkatli ol,” dedi. Ben de “Tamam,” diyerek başımı salladım. O kadar korkuyordum ki o korku bana çok ağır gelmişti. Gözlerim ağır ağır kapanacaktı sanki.Yukarı çıktığımız anda bir adam görmüştük. Ben korkudan tepki bile veremiyordum. Şövalye adamı kovaladı ve onu yakalamıştı. Bana sakin bir şekilde, “Sorun yok. Ben bu adamı hapishaneye götüreceğim. Bu eve uyuşturucu getirmiş, o yüzden onu götürmeliyim. Sen burada kal, tamam mı?”Kafamı onay verircesine salladım. O kadar korktum ki gözlerim bir an kapanacakmış gibi olmuştu. Şövalye çıkmıştı. Ben bir an gözlerimin kapandığını hissettim ve yavaşça bedenimin hareket edemediğini fark ettim. Ve yavaş yavaş bayılmıştım.Şövalyenin geldiğini hissettim. Asker adımları yerde daha net duyuluyordu. Bana sert sesiyle, “Mary! Mary! Uyan! Bunu sana kim yaptı? Uyan Mary, uyan!” dediğinde beni kucağına alıp koltuğa yatırmıştı ve şömineyi yakmıştı. Gözleriyle beni izlediğini biliyordum.Bir an kalktım ve “Bana ne oldu? Kaç saatten beri yatıyorum ben?”Şövalye bana yaklaşarak, “Şey, birkaç saat baygındın. İyisin mi?” dedi.Ben hafif bir sesle, “İyiyim. Beni koruduğun için teşekkür ederim.”Bana bakarak, “Rica ederim, görevimiz,” dedi. Tam gidecekken kolundan tuttum. “Şey, biz daha birbirimizi iyi tanımıyoruz. Yani daha adını bilmiyorum. Şey, masaya oturup biraz konuşsak olur mu? Zaten tek başıma biraz canım sıkılıyor.”Bana gözleriyle bakarak, “Tamam,” dedi.Ben kalkarak çay yapmaya gitmiştim. O da şömineye odun koyuyordu. Çayı hazırlamıştım. Yukarı çıkıp çayları masaya koymuştum. O da hâlâ zırhını hiç çıkarmamıştı.Ona bakarak, “Zırhını neden çıkarmıyorsun?” dedim.Bana dönerek kalın sesiyle, “Ben açıkçası âşık olduğum kadına zırhımı çıkarırım. O bana âşık olmasa da onu rahatsız etmemek için zırhımı takarım. Ama onu hâlâ içimden severim.”Ona dönerek, “Bana hiç âşık olmadın mı demek?” “Çok isterdim ama…”Ona dönüp, “Peki adın ne?” diye sordum.Gözlerime bakarak, “Adım Chard. Ve şey, sanırım bu kadar. Benim hakkımda başka sorun var mı Mary hanım?”Onun gözlerine içten bir şekilde bakarak derin bir nefes aldım ve ağzımdan istemeden şu cümle çıkmıştı: “Benden hiç hoşlanmadın mı? O yüzden mi zırhını çıkarmadın?” derken bir an ağzımı kapattım. İçimden, Bu cümleler nasıl ağzımdan çıktı? diyerek hayret etmiştim.Chard bana doğru yaklaşarak, “Seni…” derken saçımı kulağımın arkasına götürmüştü. “Seviyorum,” demişti.Ve o, hayatımda yaşadığım en güzel şeydi. Kalbimin atışını dışarıdan görebilirdiniz. Ve şimdi anladım: Chard benim aşk hikâyemde olacaktı. Bu kesindi.