Ragnar mağaranın girişine ulaştığında hava çoktan kararmaya başlamıştı.
İçerisi, dışarıdaki rüzgârdan tamamen farklıydı. Sessizdi. Fazla sessiz.
Ragnar elindeki küçük ışığı yakıp duvarlara tuttu. Daha önce buraya geldiğinde gördüğü çizimler hâlâ yerindeydi. Fakat bu kez bir şey dikkatini çekti.
Duvarın en dip kısmında, daha önce fark etmediği birkaç sembol vardı.
Ragnar yavaşça yaklaştı.
Bir insan figürü.
Ardından bir göz.
Sonra dalga şeklinde bir çizgi.
Ve en sonunda gökyüzünü andıran dairesel bir sembol.
Ragnar kaşlarını çattı.
Sembollerin altında aynı işaretler tekrar ediyordu.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez.
“Bunlar rastgele değil…”
Ragnar elini duvara yaklaştırdı ama dokunmadan durdu.
Gördüğü şekilleri zihninde sıralamaya başladı.
İnsan.
Göz.
Dalga.
Gökyüzü.
Sonra aynı sıra yeniden başlıyordu.
Fakat bazı semboller eksikti.
Ragnar birkaç adım geriledi ve duvarın tamamına baktı.
O anda resimlerin tek tek çizilmiş şekiller olmadığını fark etti.
Hepsi bir bütünün parçalarıydı.
İlk sıradaki insan figürünün yanında eski bir çizim vardı.
İkinci sırada aynı figür başka bir yerdeydi.
Üçüncü sırada ise insan figürü tamamen kayboluyordu.
Geriye yalnızca bir gölge kalıyordu.
Ragnar'ın bakışları sabitlendi.
Duvarın devamındaki sembolleri takip etti.
Aynı figür yeniden ortaya çıkıyordu.
Geri dönüyordu.
Sonraki çizimde ise figür tamamen yok oluyordu.
Ragnar'ın nefesi yavaşladı.
“Hatırlayan…”
Sözcük mağaranın içinde yankılandı.
Ragnar bir sonraki sembole baktı.
“Geri döner…”
Son iki sembole geçti.
Bir insan.
Ardından boşluk.
Ragnar'ın gözleri büyüdü.
“Unutan…”
Bir süre sustu.
Son sembole baktı.
“Kaybolur.”
Ragnar geriye doğru bir adım attı.
Duvara tekrar baktı.
Sonra kelimeleri birleştirdi.
“Hatırlayan geri döner, unutan kaybolur…”
Mağaranın sessizliği yeniden çöktü.
Ragnar birkaç saniye boyunca hiçbir şey yapmadan duvara baktı.
Sonra dışarıdan gelen garip bir ışık yüzünü aydınlattı.
Ragnar başını hızla kaldırdı.
Mağaranın girişinden gökyüzü görünüyordu.
Gökyüzü bir anda bembeyaz parlamıştı.
Ardından şiddetli bir uğultu duyuldu.
Ragnar'ın yüzündeki ifade değişti.
“Selene…”
Hiç düşünmeden mağaradan çıktı.
Kıyıya baktı.
Selene oradaydı.
Aralarında uzun bir mesafe vardı.
Mağaranın bulunduğu kayalık bölge ile kumsalın arasında sık ağaçların, taşların ve eğimli toprağın uzandığı geniş bir alan bulunuyordu.
Ragnar bütün gücüyle koşmaya başladı.
“Selene!”
Selene başını kaldırdı.
“Ragnar!”
Ragnar ağaçların arasına girdi.
Bir dal ayağına takıldı.
Dengesini kaybederek yere düştü.
“Lanet olsun…”
Ellerini yere bastırıp hemen ayağa kalktı.
Durmadan koşmaya devam etti.
Dallar omuzlarına ve yüzüne çarpıyor, bazıları kıyafetlerine takılıyordu.
Ragnar hiçbirine aldırmadı.
Önünde küçük bir yokuş vardı.
Aşağı inerken ayağı kaydı. Birkaç adım sendeledikten sonra yeniden yere düştü.
Bu kez dizlerinin üzerine kapandı.
Nefes nefese kaldı.
Kumsal hâlâ uzaktaydı.
Selene'yi görebiliyordu ama ona ulaşmak için daha yol vardı.
Ragnar dişlerini sıktı.
Ayağa kalktı.
Koşmaya devam etti.
Selene de ona doğru koşmaya başlamıştı.
“Ragnar!”
“Koş!”
Ragnar son ağaçların arasından çıktı.
Kumsal artık önündeydi.
Fakat kumda koşmak daha zordu. Her adımında ayakları kuma gömülüyor, ilerlemesi yavaşlıyordu.
Yine de durmadı.
Selene artık birkaç metre ötedeydi.
Ragnar elini uzattı.
Selene de elini ona doğru uzattı.
Birbirlerine ulaşmalarına yalnızca birkaç adım kalmıştı.
Ragnar'ın gözleri Selene'nin gözleriyle buluştu.
Tam birbirlerine kavuşacakları anda gökyüzü yeniden parladı.
Bu kez ışık çok daha güçlüydü.
Selene gözlerini kapatıp yüzünü elleriyle korudu.
Yavru kurt korkuyla geriye çekildi.
Ragnar ise Selene'ye ulaşmaya çalıştı.
“Selene!”
Şiddetli bir uğultu bütün adayı kapladı.
Ardından gökyüzünden korkunç bir ses geldi.
BAM!
Bembeyaz ışık her yeri sardı.
Ragnar'ın eli Selene'nin eline yalnızca birkaç santim kala havada kaldı.
Selene'nin gözleri kapandı.
İkisi de aynı anda yere yığıldı.
Dalgaların sesi kesildi.
Rüzgâr sustu.
Ve her şey karanlığa gömüldü.
Selene gözlerini yavaşça açtı.
Başının altında sert ve sıcak bir zemin vardı.
Bir süre hiçbir şey anlayamadı.
Sonra doğruldu.
“Ragnar?”
Cevap gelmedi.
Selene etrafına baktı.
Burası onların bulunduğu ada değildi.
Kumların rengi farklıydı.
Ağaçlar farklıydı.
Deniz bile farklı görünüyordu.
Selene ayağa kalkmaya çalıştı.
“Ragnar!”
Birkaç metre öteden bir ses geldi.
“Selene…”
Selene hızla döndü.
Ragnar yerde yatıyordu.
Selene yanına koştu.
“İyi misin?”
Ragnar gözlerini açtı.
Bir süre Selene'ye baktı.
Sonra hiçbir açıklama yapmadan fısıldadı:
“Hatırlayan geri döner…”
Selene kaşlarını çattı.
“Ne?”
Ragnar ona baktı.
“Hatırlayan geri döner, unutan kaybolur.”
Selene'nin yüzündeki şaşkınlık arttı.
“Ragnar, ne söylüyorsun?”
Ragnar cevap vermedi.
Aynı cümleyi yeniden söyledi.
“Hatırlayan geri döner, unutan kaybolur.”
Selene onun omzuna dokundu.
“İyi misin?”
Ragnar'ın bakışları boşluğa kaydı.
“Hatırlayan geri döner…”
“Ragnar, yeter.”
“Unutan kaybolur.”
Selene birkaç adım geri çekildi.
“Ragnar…”
Ragnar yeniden aynı sözleri söylemeye başladı.
“Hatırlayan geri döner, unutan kaybolur.”
Selene'nin sesi titredi.
“Korkuyorum… Yapma.”
Ragnar bir an sustu.
Sonra gözlerini Selene'ye çevirdi.
Ve son kez fısıldadı:
“Hatırlayan geri döner, unutan kaybolur.”
Selene'nin gözleri ağırlaştı.
Ragnar'ın sesi giderek uzaklaşıyor gibiydi.
İkisi aynı anda yere yığıldı.
Uzakta dalgalar kıyıya vuruyordu.
Adanın derinliklerinde ise kayalara kazınmış semboller sessizce duruyordu.
Aynı semboller.
Aynı şifre.
Ve bu kez onları nereye götüreceği bilinmeyen yeni bir yol.
BÖLÜM SONU FOTOĞRAFI
Birinci kitap burada sona erdi.
Buraya kadar geldiğiniz için teşekkür ederim.Hala Selene ve Ragnar'ın hikayesini görmek isterseniz yeni kitabı beklemelisiniz . Çünkü bir kere bu düşmanlığa son vermek için adım attınız, devamını getirmeyecek misiniz yoksa. Yeni kitapta görüşmek üzere. Desteğiniz için çok teşekkür ederim. Hoşçakalınn.
