Keyifli okumalar
Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın
Çantamdaki suyumu çıkarıp birkaç yudum içtim.
Yaptığım gereksiz heyecanımın sonucunda boğazım oldukça kurumuştu.
Oturduğum yerden kalkıp etrafa göz gezdirdim. Sabahın erken saatleri olsa da işe, okula gidenler olduğu için insanlar durağa gelmeye başlamıştı. Acaba beni bu insanlar arasında nasıl bulmayı düşünüyordu?
Siz: Beni insanların arasında nasıl bulacaksın? (07.33)
Fakültedeki Aptal: Ben bulmayacağım sen geleceksin. (07.33)
Siz: Nasıl yani? Otobüsle gitmeyecek miyiz? (07.33)
Fakültedeki Aptal: Benim arabam var. (07.34)
Siz: Onun arabası var, güzel mi, güzel’ (07.34)
Siz: Kusura bakma bir anda aklıma geldi. (07.35)
Fakültedeki Aptal: Şoförü de var, özel mi, özel’ (07.35)
Siz: Arabaya binince açarsın ;)) (07.36)
Fakültedeki Aptal: Açarım ;))) (07.36)
Siz: Peki benim nereye gelmem gerekiyor? (07.37)
Fakültedeki Aptal: Dümdüz yürü. (07.37)
Fakültedeki Aptal: Arabam siyah renk. (07.37)
Bana dediği gibi dümdüz yürümeye başladım. Derse çok az bir vakit kaldığı için adımlarımı hızlandırdım. Ve birden kendimi yerde buldum.
Düşmüştüm. Taşa takılıp düşmüştüm. Kahretsin, dirseklerim kanıyordu. Canım yanıyordu. Etrafıma bakındım. Yine yardım eden biri yoktu, yine yalnızdım. Bu sefer elimden tutup kaldıracak biri de yoktu. Yine görmezden gelindim, yine yardım edilmedi, yine ve yine.
Alışmıştım ama. Kendi ayaklarımın üstünde durmaya alışmıştım.
Bir el önüme uzatıldı. Kafamı yukarı çevirdiğimde kehribar gözlü erkek gördüm. Bana yardım mı etmek istemişti, yoksa ben mi yanlış anlamıştım.
“Kalk hadi, derse geç kalıyoruz.”
“Sen de kimsin ?”
“Doğru kendimi tanıtmadım. Berkan ben, sen de Gökçe."
Bu şimdi benim günlerdir mesajlaştığım kişi miydi?
“Fazla sakarsın anlaşılan.”
“Sen mesajlaştığım kişi misin?”
“Ta kendisi.”
Beni elimden tutup ayağa kaldırdı. Dirseklerim kanamaya devam ediyordu. Yanımda yara bandı, peçete de yoktu. Üstelik pantolonumun diz kısımları hasar görmüştü. Tarih tekerrür mü ediyordu?
“Ben de yara bandı var, yapıştırırız dirseklerine.”
Fazlaca ince düşünceliydi.
“Sorun değil. Kanasınlar hatta” yaralarımı kapatmayı sevmem. İlk başta derse gireceğim için kapatmayı düşünmüştüm ancak fikrimi değiştirmiştim.
“Sonuçta tek yaralarım kollarımda değil. Ruhumda da var.”
*
Bölüm nasıldıı
Düşüncelerinizi alayımm
