Keyifli okumalar
Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın
Heyecan kalbimi esir almıştı. Her ne kadar kurtarmak istesem de kurtaramıyordum.
Otobüs durağına yaklaşmıştım. Sırt çantamdan abonman kartımı çıkardım. Hızlı adımlarımla durağa varacağım süreyi oldukça kısaltmıştım. Tahminen 5-6 dakika sonra onu benim deyişimle fakültedeki aptalı görecektim. Bu kavram bile ellerimin terlemesine yetiyordu.
Ellerimi pantolonuma sildim. Neden bu kadar heyecan yaptığımı ben de bilmiyordum. Alt tarafı bir kaç gündür mesajlaştığım kişiyi görecektim. Hatta belki daha önce görmüştüm. Belki bir kafede, belki bir kütüphanede, belki bir markette, belki fakültede...
İçimdeki heyecanı susturmak için çabalarken, otobüs durağına gelmiştim. Can’ ın şuan gelmemesi için dua ediyordum. Sosyal anksiyete nedeniyle...
Bende sosyal anksiyete olduğunu küçükken halam fark etmişti. Ortaokuldayken tamamen yalnızdım. Tahtaya kalktığımda bacaklarımın titrediğini asla unutamıyorum. Ve herkesin bana gülmesini. Bildiğim soruları yapamamak, dışlanmak, yalnızlık öyle bir acı veriyordu ki, o günleri hatırladığım zamanlarda boğazımdaki yumruyu geçirebilmiş değilim.
Bir ara ortaokuldayken, bahçede yürürken ayağıma takılıp düşmüştüm. Kahretsin işte, sakarlığım o zaman tutmuştu. Pantolonunun diz kısımları yırtılmıştı. Bazılarının dikkatini bile çekmemiştim, bazıları görmezden gelmişti, bazıları ise kahkaha atmıştı.
Öğretmenler bile yardım etmemişti. Yine asla mutlu olmadığım zamanlardı. Ama birisi beni görmüştü. Çaresizliğimi, yalnızlığımı görmüştü. Belki bana bir yardım eli uzatmak istemişti. Hayatım boyunca aldığım 2. yardım eliydi. İlki halamın uzattığı ve hayatımı değiştiren yardım eliydi, diğeri ise bu eldi.
Elimden tutup kalkmama yardım etmişti. Kehribar gözlü bir erkekti. Sınıfımı sormuştu, söylemiştim. Beni sınıfıma götürmüştü. Ona teşekkür edemediğim için olan pişmanlığım peşimi asla bırakmıyordu. Ve bir daha da onu görmemiştim.
Telefonumdan gelen bildirim sesi kulağıma ilişti. Elimdeki telefonu açıp bildirime baktım.
Fakültedeki Aptal kişisinden size bir mesaj var.
Fakültedeki Aptal: Geldin mi? (07.24)
Siz: Evet, hatta şuan oturup seni bekliyorum. (07.25)
Fakültedeki Aptal: İçimdeki ses heyecanlı olduğunu söylüyor. (07.25)
Siz: Sen içindeki sese her zaman güvenir misin? (07.26)
Fakültedeki Aptal: Evet, çünkü beni hiç yanıltmadı. (07.26)
Siz: İlk defa yanılttı o zaman seni. Neden heyecanlı olayım ki? (07.27)
Fakültedeki Aptal: Şuan heyecandan telefon ellerinden kaymak üzere. (07.27)
Siz: Müneccim olduğunun kanısına artık vardım. (07.28)
Fakültedeki Aptal: İçimdeki sesin her zaman doğruyu söylediğini söylemiştim :)) (07.28)
Siz: Artık gelmeyi düşünüyor musun? (07.28)
Fakültedeki Aptal: Neden? (07.28)
Siz: Balık hafızalı mısın sen? (07.29)
Fakültedeki Aptal: Ders vardı doğru ya. (07.29)
Siz: Hatırladığına sevindim. (07.30)
Fakültedeki Aptal: Geldim. (07.30)
Onu görecektim. Dakikalar, hatta belki saniyeler sonra onu görecektim. Anlamsız bir heyecanın etkisiyle birlikte kalbimin sesini duyuyordum.
Bölüm nasıldıı
Düşüncelerinizi alayımm
