Bölüm 2

Dolabımda kalan son kıyafeti de alıp sırt çantama yerleştirdim. Derin bir iç çekip yerden kalktım. Tüm geçmişimi burada bırakıp gitmek bir anda garip gelmişti. Daha doğrusu buradan gidiyor olmam başlı başına garipti. Kurtuluyor muyuz şimdi Sanırım evet..Dün Gözetmen OdasiHerkes vereceğim cevabı bekleyerek bana bakıyordu."Evet ben bu aileyi istiyorum"Önümdeki abla kalkıp gülümsedi. Onu burada sık sık görüyordum. O etraftayken müdüre cocuklara bağırıp çağıramıyordu. Çoğumuzun dosyasını incelemisti ve bunlara bende dahildim anlaşılan. Oda cevabimla gayet tatmin olmuş gibiydi.Gözleri dolu dolu beni izleyen kadın yeniden müdüreye döndü."Onu ne zaman götürebiliriz?""Evrak işleri zaten tamam madem Lavinde bu kadar istiyor yarın alabilirsiniz"Yarın mı? Biraz hızlı oldu sanırım.Sanırım öyle oldu iç sesDaha sonra müdüre ve abla odadan çıkmış ve karşımdaki kadın ve adamla baş başa kalmıştık.Hepimiz ilk adımın kimden geleceğini bekliyor olmalıydık ki kimse konuşmuyordu.En sonunda yüzümü incelemeyi bırakıp adam bana döndü. Yuzundeki hafif gülümsemeyle elini uzattı."Ben Alp buda eşim Ecem ailemize gelmeyi kabul ettiğin için çok teşekkür ederiz kızım"Kızım dedi?Ağır ağır yutkundum ve bende onlara elimi uzattım."Bende Lavin. Memnun oldum"Bana kendimle ilgili bazı sorular sormuşlardı. Benimde aklımda oldukça çok soru vardı aslında ama sormaya çekiniyordum. Tabi bu soruların başında onlara niye bu kadar çok benzediğim, insanları sevemeyen benim onlara niye bu kadar cabuk kanımın kaynadığı gibi sorular kafamı deli gibi kurcalamaya devam ediyordu.Kendileriyle ilgili hiçbirşey anlatmamışlardı bende bu faslı yarına bırakmaya karar vermiştim. Herşey o kadar hızlı ilerliyordu ki kendimde buna şaşıp kaldım.ŞimdiSırt çantamı yerden alıp yatağımın üstüne bıraktım. Kalkıp kendimde yatağa oturdum. Sanırım burayı biraz özleyeceğimYalancıTekrar düşündüm de hayır sanırım hiç özlemeyeceğim. Özleyeceğim tek şey Güneş. Güneş buraya geçen yıl gelmişti. Hiç kimseyle konuşmuyor yemek yemiyor oyun oynamiyordu. Sürekli ona yaklaşma çabalarım sonunda sonuç verdiğinde artık onun için bir ablaydim. Ve tabiki oda benim minik kardeşimdi. Onu bırakıp gitmek oldukça zordu. Tek tesellimse onunda yeni ailesine gidecek olmasıydı. Evrak işleri hallolur hallolmaz güneş yeni ailesine verilecekti. Ailesiyle kendimde tanışmıstım ve güneş için çok mutluydum. Güneşin yurda geldiği sıralar cocuklarla ilgili dosyaların olduğu odada kendime ait dosyayı bulmaya çalışıyordum. Kendimle ilgili bildiğim tek şey bir adamın beni kapıya bırakıp gitmiş olduğuydu. Kimse bana daha fazlasını anlatmıyordu ve bu kadar bilgi bana az geliyordu. İllaki birşeyler daha olmalıydı. Biraz kurcaladıktan sonra gözüme bir isim takılmıştı. Güneşin adının yazdığı dosyayı alıp okumaya başladım. Öğrendiğim her bilgiyle ağzım açık kalıyordu.Annesi ve babası trafik kazasında kaybolmuştu. Cesetlerinin asla bulunamadığı,güneşin babasının düşmanları tarafından planlanmış bir cinayet olduğu ve büyük ihtimalle artık onlardan geriye bir tek tozun bile kalmadığı yazıyordu. Güneşe bir süre teyzesi bakmış ama en sonunda onu yurda getirmişti. Bunu okuduktan sonra daha fazla canıma susamadığıma karar vererek odadan cıkmıstim .Beynime hücum eden anılarla bunları unutmak için kapattigim gözlerimi açtım.Birisi kapıyı hafifce açmış iceriye bakıyordu. Güneşin altın sarısı saçlarını görünce gülümsedim. "Lavin abla gelebilir miyim?"Elimle yatağı işaret ettigimde gelip yanıma oturdu ve bana sarıldı. Onu gerçekten çok özleyeceğim"Beni unutmazsın dimi abla?"Sesinin titrediğini fark edince ellerimi onun saçına götürdüm ve okşamaya başladım."Ben seni nasıl unuturum baş belası seni""Abla yaaaa"Onunla biraz daha sarıldıktan sonra kapı açılmış içeriye sosyal hizmetler görevlisi abla girmişti."Güneşcim bizi biraz yalnız birakir mısın?"Güneşte kafasıyla onaylamış ve odadan ağır ağır çıkmıştı."Lavin sana bazı şeyler sormam lazım"Olduğum yerde oturuşumu düzelttim ve hırkamı cekistirdim."T-tabi"Niye kekeliyorsun olumSebepsiz yere o kadar gerilmiştim ki iç sesim bile bana karşıydı artık.Karşımdaki abla gayet büyük bir ciddiyetle konuşmaya başladı."Lavin bu sıcakta niye Hırka giydiğini sorabilir miyim?"Hassiktir Sorusuyla birlikte sadece donup kalmış bir ona bir hirkama bakıyordum."Ben şeyden dolayı... Yani biraz hastayım sanirim üşüyorum"Hızlı hızlı yeni bir yalan bulmaya çalıştım çünkü bu kadın düşündüğümden daha zekiydi ve süpheyle gözlerini bana dikmişti."Bunun yalan olduğunu ikimiz de biliyoruz. Bak Lavin müdürenizle ilgili sorunların farkındayım. Herşeyden önce illegal bir çok iş yürütüyor. Bana gerçekleri anlat ki geride kalan çocuklara yardım edebileyim"Duyduklarımla anlık olarak duraksadım. Onu şikayet eden bir çocuğu yurttan attığını sonra da kaçtı olarak sisteme gecirdiğini biliyordum. Ama şuan ben buradan kurtuluyorum ve anlatırsam belkide kalanlar ondan kurtulabilir.Ona herşeyi anlatmaya karar verdim. Çocuklara şiddet uyguladığını,verdiği cezaları,gizlice kullandığı odayı... Bunlar onun beklediğinden çok daha fazla olmalı ki kalakalmisti."Sen ciddisin?"Kafamı aşağı yukarı salladım. Tam ağzını açmış birşey soylecekti ki iti an çomağı hazırla atasözünün gayet hakkını verecek şekilde içeri şirret kadın giriş yapmıştı.Tam bağırmaya başlayacaktı ki yanımdaki kızı gördü ve sinirle gülümsedi."Yeni ailen geldi Lavincim""Hemen geliyorum"Kapının dışında bekleyen güneş elimi tutmuştu. Onunla birlikte ağır ağır aşağı bahçeye indik. Oldukça lüks bir arabanın önünde duran Alp bey ve Ecem hanımı gördüm. Bana gülümseyerek el salladılar. Sanırım veda vakti. Derin bir nefes aldım ve Güneşin önüne eğildim. O böyle boncuk boncuk bakarken nasıl gidebilirim ki?"Güneş, canım kardeşim benim. En küçük bir sorunun olduğunda ablan burda. Numaramı ezbere biliyorsun zaten birşey olursa hemen ara beni güzelim. Kendine dikkat edeceğine de söz ver"O kafasını sadece aşağı yukarı sallamakla yetinirken ona sarılıp geri çekildim.Sonunda benden kurtulduğu için oldukça mutlu olan müdireye bakma gereği dahi duymadan arabaya doğru ilerlemeye başladım. Anlaşılan herşey buraya kadardı. Artık yepyeni bir hayat, yeni bir aile, yepyeni birsürü şey yaşama vakti gelmişti."Hazır mısın kızım?"Soruyu soran Alp beye baktım ve kafamı olumlu anlamda salladım. Benim için kapısını açtığı arabanın arka koltuğuna oturdum. Yetimhaneden uzaklasırken gördüğüm son şey güneşin yanındaki görevliye sarılmış ağlıyor oluşuydu...Yolculuğun ilk 20 dakikası oldukça sessiz geçmişti. Sessizliğin artık bozulması gerekiyordu ama ben bunu nasıl yapacağımı bilmiyordum. Herşey o kadar hızlı gelişmişti ki. Daha dün yetimhanedeyken birden bir ailem olmuştu. Onlara karşı nasıl davranmali nasıl yaklasmaliydim.Ben kendi düşüncelerimde boğulmaya devam ederken sessizliği Ecem hanım bölmüştü."Güzelim heyecanlı misin bakalım""Ben şey... Evet"Tepkime hafifçe gülümseyip baştan aşağı beni süzmeye başladı."Hava sanki biraz sıcak degilmi? Hirkani çıkarsana"Yutkundum ve hızlıca cevap verdim."Ben böyle iyiyim teşekkür ederim"Bunlari ne onlar görmeye hazırdı nede ben göstermeye hazırdım. Neyse ki Ecem hanımda çok uzatmamis ve önüne dönmüştü.Yetimhaneden sonra oldukça fazla yol gelmiştik. Ne kadar geçti bilmiyorum ama en sonunda kocaman bir evin önünde durduk. Vay anasiniArabadan zengin olduklarını anlamıştım ama bu kadar bende beklemiyordum. Bu koskoca evde iki kişi mi yaşıyorlar yani?Sanki aklımı okumus gibi Alp bey bana dönmüştü."Abilerinle tanışmaya hazır mısın? İlk aşamada biraz soğuk olabilirler ama en küçük bir yanlışlarinda bana gel tamam mı?"Abilerinle mi? Kaç tane varki bunlardan? Madem çocukları vardı beni niye evlat edinmişlerdi ki? Kendi kendime eve kitlenmiş bunları düşünüyordum. Alp beye cevap vermediğimi fark etmemiştim bile.Gözümün önünde gülerek elini sallayan Ecem hanımla kendime geldim."Canım iyi misin?"Rezil oldum ya "İyiyim"Onlar önde bende sırtımdaki çantayla arkalarında yürümeye başladım.Kapıyı çaldılar bir kaç saniye sonrada bir kadın kapıyı açtı."Hoşgeldiniz Alp bey, herkes geldi içerde sizi bekliyorlar""Teşekkürler Sema"Adının Sema olduğunu öğrendiğim kadın kapıdan çekilmiş gecmemizi bekliyordu. Ecem hanım ve Alp beyi takip ederek içeri adımladim. Salon olduğunu tahmin ettiğim yere doğru ilerlemeye başlamışlardi. Onların ardından içeri girdiğimde odadaki 5 kişinin bakışları da bana dönmüştü.Siktir