Bölüm 8

SON BÖLÜM: 90+3 – Uzatmaların Ötesi Güneş, İstanbul Boğaz’ını sarı bir battaniyeyle örtüyordu. Alp, sahildeki çimenlere uzanmış, minik kızının ayak izlerini kumda izliyordu. Duru yanına oturduğunda, yıllar önce tribünlerde birbirine bakan iki yabancıdan geriye, şimdi bir aile kalmıştı. "Bak," dedi Duru, küçük Defne’yi işaret ederek, "aynı sen... ama inadına benim kaşlarım." Alp güldü. "Senin gibi kitaplara dokunur gibi seviyor her şeyi." Artık futbol onun kimliğinin bir parçasıydı ama hayatı değildi. Beşiktaş formasını onurla bırakmış, antrenörlük yapmaya başlamıştı. Duru ise ilk romanını yayımlamış, “Kalbimle Sustuklarım” listeleri zorlamıştı. Ama ikisi de en büyük eserlerini sahilde ellerini tutarak yürüyen o küçük kızda görüyordu. Bir gün, Defne babasına dönüp sordu: "Baba, annemi ilk nasıl tanıdın?" Alp göz kırptı Duru'ya. "Bir maçta. Ama asıl golü kalbine attım." Duru kahkaha attı, sonra Kerem’in elini tuttu. El ele, ayak izlerini dalgaların sildiği kumlarda yürüdüler. Geçmişin sessizliği, geleceğin kahkahasına karıştı. Çünkü bazı aşklar sadece yaşanmaz… Büyür. Kök salar. Çiçek açar. Ve bazı maçlar bitmez… Bir ömür sürer. --- SON